28/05/2016 07:33:00

Ε λοιπόν θα διαφωνήσω. Η αποχή δεν σημαίνει κατ ανάγκη και αδιαφορία για τα κοινά. Η ανάγνωση  αυτή είναι επιδερμική και προσφέρει άλλοθι σε εκείνους που κάτω από τα ποσοστά της αποχής επιχειρούν να κρύψουν τις δικές τους αδυναμίες, λάθη κι ευθύνες. Για παράδειγμα για μια μεγάλη μερίδα κυρίως νέων, η αποχή είναι πράξη συνειδητή, είναι στάση διαμαρτυρίας και ένας εύγλωττος τρόπος για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στο πολιτικό γίγνεσθαι. Δεν είναι αδιάφοροι, ούτε απολίτικοι, απλώς θεωρούν ότι η συμμετοχή τους σε μια αδιέξοδη διαδικασία στην ουσία ακυρώνει την προσπάθεια τους να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα αμφισβήτησης προς το κομματικό κατεστημένο. Μπορούμε να διαφωνήσουμε ή και να συμφωνήσουμε με το σκεπτικό αυτό, δεν μπορούμε όμως να το αγνοήσουμε, ή να το απαξιώσουμε με υπεραπλουστευμένες τοποθετήσεις και χαρακτηρισμούς. Οι ενεργοί πολίτες αλλά κύρια οι ηγεσίες των κομμάτων οφείλουν να προσεγγίσουν το φαινόμενο της αποχής , όπως και του λευκού,  με τη δέουσα σοβαρότητα και να προβούν στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις και αλλαγές. Ένα πρώτο καλό βήμα θα ήταν το άνοιγμα ενός κύκλου διαλόγου με τις μάζες της νεολαίας που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ρεύματος της αποχής. Ας κατεβούν για παράδειγμα στα πανεπιστήμια, ας καθίσουν μαζί με τους φοιτητές στις καφετέριες για να ακούσουν τους προβληματισμούς, τις σκέψεις και τις ανησυχίες των παιδιών. Ας βγουν για λίγο "έξω από το κουτί", ας κατεβάσουν το δάκτυλο του σοφού πατερναλιστή κι ας ξεχάσουν για λίγο τις "έτοιμες" απαντήσεις και λύσεις. Διάλογος με ανοικτά μυαλά και σε καθαρό χαρτί.

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι "διαμαρτυρόμενοι" έχουν κατ΄ ανάγκη δίκαιο. Είναι όμως πλέον το πρώτο κόμμα. Και ως τέτοιο πρέπει να τύχει της απαιτούμενης προσοχής. Αν μη τι άλλο, ας τους ακούσουμε.  Διαφορετικά στις επόμενες εκλογές η αποχή θα καταστεί πλειοψηφικό ρεύμα!