10/04/2016 11:32:00

Ok, το έχουμε εμπεδώσει: Τη ΔΔΟ δεν τη θέλουμε. Για χίλιους και δύο λόγους. Είναι άδικη, ρατσιστική, κουτσουρεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες κοκ. Το ερώτημα όμως είναι τι αντιπροτείνουμε. Διότι άρνηση χωρίς πρόταση μάλλον ανευθυνότητα θυμίζει. Κι όταν λέω πρόταση δεν εννοώ συνθήματα, ευχολόγια και αερολογίες, αλλά συγκεκριμένη πρόταση που από τη μια να συγκεντρώνει πιθανότητες αποδοχής και από την άλλη να μπορεί να εφαρμοστεί.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα απλά: το σημερινό στάτους κβο είναι αποδεκτό; Όσοι απαντούν θετικά, στην ουσία υιοθετούν την πολιτική του "εμείς από δω κι εκείνοι απ' εκεί", τη λογική του θεόρατου τείχους που χωρίζει την πατρίδα μας στα δύο. Οι θιασώτες της γραμμής αυτής οφείλουν ωστόσο να λάβουν υπόψη δυο δεδομένα: Πρώτον ότι με τον τρόπο αυτό χαρίζουν εκ νέου αμαχητί στην Τουρκία το 40% των εδαφών μας και δεύτερο, αφήνουν το Βόρειο μέρος  του νησιού στο έλεος των εποίκων, κάτι που σημαίνει ότι οι γενιές που θα ακολουθήσουν αργά, ή  γρήγορα θα έχουν ν' αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του τουρκικού επεκτατισμού.
Όσοι τώρα θεωρούν το στάτους κβο απαράδεκτο θα πρέπει ταυτόχρονα ν' αποκλείσουν την επιλογή της δυναμικής απελευθέρωσης. Από την στιγμή που έχεις απέναντι σου ένα από τους πλέον πολυάριθμους και σύγχρονους στρατούς του κόσμου, είναι κακό στην άμμο να κτίζεις παλάτια. Θαύματα έχουμε μόνο στα παραμύθια κι εκεί πλέον με φειδώ...
Άρα
reductio ad absurdum (διά της ατόπου απαγωγής) καταλήγουμε στην λύση του συμβιβασμού. Ενός έντιμου συμβιβασμού που να μπορεί να διασφαλίζει τουλάχιστον τα μίνιμουμ, δηλαδή ασφάλεια και προοπτική. Αυτό στην πράξη σημαίνει πλήρη αποστρατικοποίηση, διασφάλιση της λειτουργικότητας του κράτους, ενωμένη οικονομία και σταδιακή έστω αποκατάσταση των βασικών ελευθεριών και δικαιωμάτων που απολαμβάνει ο κάθε ευρωπαίος πολίτης. Το πως θα ονομάζεται η λύση αυτή, ολίγον ενδιαφέρει. Είτε τη λένε ΔΔΟ, είτε όπως διαφορετικά ήθελε την βαφτίσουν, δεν έχει σημασία. Φτάνει η γάτα να πιάνει ποντίκια.

Στον πιο πάνω συλλογισμό απλώς προσθέστε και την καλή διάθεση, χωρίς την οποία καμία λύση - ακόμα και η ιδανική, δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της.