01/04/2016 11:33:00

Την περασμένη βδομάδα διατύπωσα την άποψη ότι από τη στιγμή που οι Βόρειες χώρες έχουν σοβαρή έλλειψη εργατικών χεριών θα μπορούσαν να δεχτούν τους Σύριους πρόσφυγες και σιγά - σιγά να τους ενσωματώσουν στις κοινωνίες τους. Πρωί της Δευτέρας κτύπησε το τηλέφωνο:

- Μα θέλεις βάλουμε τους μουτζαχεντίν μέσα στα σπίτια μας;

- Δεν είναι μουτζαχεντίν, απελπισμένοι άνθρωποι είναι που ζητούν εργασία και δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

- Μα αυτοί θα  καταστρέψουν τον κοινωνικό ιστό των χωρών μας. Εμείς είμαστε ανεπτυγμένοι, πολιτισμένοι άνθρωποι, ενώ αυτοί είναι μουσουλμάνοι που ζουν στο Μεσαίωνα.  Να τους στείλουν πίσω στη Συρία!

- Εκεί έχει πόλεμο, η χώρα διαλύθηκε, δεν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσουν.

- Και φταίμε εμείς γι αυτό; Γιατί ξεκίνησαν τον εμφύλιο; Γιατί δέχθηκαν να παίξουν το παιχνίδι των ξένων; Ας είχαν το νου τους! Αλλά πέραν τούτου, κανείς δεν πρέπει να φεύγει από τη χώρα του, κανένας σωστός άνθρωπος, τίμιος πατριώτης δεν εγκαταλείπει την πατρίδα του!

- "Εκτός  αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία"!

- Τι εννοείς;

- Ότι εκεί δεν έχουν αύριο! Στο κάτσω - κάτω  κι εμείς, περίπου με τον ίδιο τρόπο συμπεριφερθήκαμε το 1974. Να σας θυμίσω ότι κι εμείς είχαμε πρόσφυγες, ότι κι εμείς φύγαμε μετανάστες ψάχνοντας εργασία και καλύτερη ζωή σε άλλες χώρες...

- Άλλο εμείς.

- Τι θα πει "άλλο εμείς";

- Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις! Εμείς είμαστε δουλευταράδες, έντιμοι, καλοί Χριστιανοί, ενώ αυτοί είναι μουσουλμάνοι, "κιλίντζιροι", επικίνδυνοι!

Δεν άντεξα άλλο, έκλεισα τη γραμμή. Ω ναι, ο Αϊνστάιν είχε απόλυτο δίκαιο: Η ηλιθιότητα είναι χωρίς όρια, είναι ανίκητη!