31/10/2015 21:04:00

" Όλα τα μεγάλα επιτεύγματα απαιτούν χρόνο", είπε κάποτε η Maya Angelou. Το ερώτημα είναι πόσος ακόμα χρόνος απαιτείται για λύση του Κυπριακού. Άραγε σαράντα, άλλοι λένε πενήντα χρόνια φαγούρας δεν είναι αρκετά;

Απάνω στο τραπέζι των συνομιλιών υπάρχει μια στοίβα από προτάσεις, ιδέες, απόψεις και σχέδια λύσης. Εσχάτως ακούμε ότι οι συνομιλητές και οι συν αυτών επεξεργάζονται νέες ευφάνταστες ιδέες προκειμένου να ξεπεραστεί ο σκόπελος του περιουσιακού. Όντως υπάρχουν περιθώρια για επεξεργασία και κατάθεση νέων ιδεών, ή απλώς διυλίζουμε τον κώνωπα;
Έχω την εντύπωση ότι σε σχέση με το Κυπριακό
, ό,τι είχε να ειπωθεί ή και να κατατεθεί με τη μορφή πρότασης, είναι εκεί. Παραλλαγές μπορούν να υπάρξουν, καινούργια στοιχεία όμως μάλλον όχι. Άρα αυτό που απαιτείται δεν είναι χρόνος, αλλά αποφάσεις. Αν οι δύο ηγέτες, αλλά και η Τουρκία, θέλουν πραγματικά να δοθεί λύση στο πρόβλημα, οφείλουν να κάνουν τις επιλογές τους. Και όταν έχεις να κάνεις με το Κυπριακό, οι επιλογές και οι αποφάσεις δεν μπορεί παρά  να είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού. Κάπου θα δώσεις, κάπου θα πάρεις. Το αποτέλεσμα μπορεί να μην ικανοποιεί κάποιους σήμερα, αν όμως στηρίζεται στον ορθολογισμό θα ικανοποιεί όλους αύριο! Δίκαιη λύση, το γνωρίζουμε, δεν μπορεί να υπάρξει. Λειτουργική και βιώσιμη είναι που επιζητούμε. Μπορούμε να την πετύχουμε, ναι ή όχι;
Εχω κουραστεί ν ακούω ότι δεν θέλουμε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα
. Γιατί; Τι άλλο περιμένουμε; Την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ή τον "από μηχανής Θεό"; Ποιος μας εγγυάται ότι η αυριανή συγκυρία θα είναι καλύτερη από τη σημερινή; Ξεχνάμε ότι κάθε μέρα που περνά εδραιώνει την ιδέα της διχοτόμησης τόσο στο έδαφος, όσο και στα μυαλά μας; Συζητούμε το Κυπριακό από το 1964, πόσο περισσότερο χαλαρά μπορούν να είναι τα χρονοδιαγράμματα; Δεν πρέπει επιτέλους κάποτε να βάλουμε μια τελεία και ν ανοίξουμε μια καινούργια σελίδα;

Η μακαρίτισσα η μάνα μου έλεγε, "όποιος δεν θέλει να πάει στο μύλο, πέντε μέρες κοσκινίζει". Εγώ, δανειζόμενος τα λόγια του  Sam Levenson θα το πω κάπως διαφορετικά:

- Πρόεδρε, μην κοιτάζεις το ρολόι, κάνε ό,τι κάνει, Προχωρά!