20/09/2015 09:40:00

Ο Μίκι και η Μίνι, τα δυο συμπαθή ποντικάκια, εκεί που έπαιζαν μια μέρα γλίστρησαν  αν κι έπεσαν στον κουβά. Ο Μίκι πανικόβλητος άρχισε να κλαίει, να φωνάζει, να τσιρίζει, να χαλά τον κόσμο ζητώντας βοήθεια. Όμως ήταν τόση η ένταση και ο πανικός που τον κυρίευσε που γρήγορα έχασε τις δυνάμεις του και βούλιαξε. Αντίθετα η Μίνι μετά το πρώτο σοκ, άρχισε να κτυπά και να κλωτσά μεθοδικά το υγρό, προσπαθώντας πρώτα να επιπλεύσει κι ακολούθως να κολυμπήσει. Μάλιστα ήταν τόση η θέληση και η προσπάθεια της που στο τέλος κατάφερε να μείνει στην επιφάνεια. Κι όχι μόνο αυτό. Σε κάποια φάση ένιωσε το υγρό κάτω από τα πόδια της να στερεοποιείται! Διότι όταν κτυπάς συνεχώς και δυνατά το γάλα - ο κουβάς αποδείχθηκε γεμάτος με φρέσκο γάλα, κάποτε πήζει. Η εξυπνάδα κι η επιμονή έσωσαν τελικά τη Μίνι που μ ενα πήδο βρέθηκε έξω από τον κουβά κι από κει στη φωλιά της....

Ε λοιπόν ναι, έχω βαρεθεί σαράντα χρόνια τώρα να μας  ακούω να γκρινιάζουμε, να μυξοκλαίμε και να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους. Κι όταν αυτοί δεήσουν να μας δώσουν χέρι βοήθειας, "τους της βγαίνουμε κι από πάνω" με τη δικαιολογία ότι το μόνο που θέλουν είναι να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Καλά τι νομίσαμε δηλαδή; Έχουμε την εντύπωση ότι οι Αμερικανοί, οι Ρώσοι αλλά και οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι διακατέχονται από αισθήματα "θρησκευτικού" αλτρουισμού; Τα συμφέροντα τους θέλουν να  εξυπηρετήσουν! "Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε" κατά που γράφει κι ο Μπογιόπουλος. Το ζητούμενο είναι, όπως σωστά τόνιζε κάποτε ο Βάσσος Λυσσαρίδης, να καταφέρουμε  να αξιοποιήσουμε τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και προς δικό μας όφελος, να αποκτήσουμε  την ικανότητα να εκμεταλλευόμαστε  τις διεθνείς συγκυρίες ώστε να προωθούμε και τα δικά μας αιτήματα.
 Αμ το άλλο; Έχουμε εμπεδώσει την άποψη και με κάθε ευκαιρία την επαναλαμβάνουμε ότι "δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν" σ αυτό το νησί, φταίνε μόνο οι άλλοι. Φταίνε, δεν αντιλέγω, όμως εμείς είμαστε άμοιροι ευθυνών; Για να οδηγηθεί ο τόπος σ' αυτήν την άσχημη κατάσταση - στο κυπριακό, στην οικονομία, στα κοινωνικά ζητήματα,  οι αφεντομουτσουνάρες μας δεν έφταιξαν σε τίποτε, δεν βάλαμε κι εμείς το χεράκι μας; "Για όλα φταίνε οι ξένες δύναμες" επαναλάμβανε συνεχώς σ ένα σκετς της δεκαετίας του 70 κάποιος από τους ήρωες... Ε όχι, ευθύνες έχουμε κι εμείς, τόσο για τη δημιουργία, όσο και για τη διαιώνιση των όποιων προβλημάτων.  Άλλη υπόθεση αν δεν βρήκαμε τη δύναμη να τις αναλάβουμε, ή έστω να της κατανέμουμε σ αυτούς που τις έχουν. Και διερωτώμαι: Είναι ή όχι σχήμα οξύμωρο, ενώ από τη μια ζητούμε, εκλιπαρούμε, απαιτούμε τη συνδρομή των τρίτων, από την άλλη κατά τρόπο ανεύθυνο, προκλητικό και απαξιωτικό να τους σέρνουμε " τα εξ αμάξης"; 

Νομίζω ότι ως λαός, ως πολίτες, ως κράτος κάποτε πρέπει να λογικευτούμε και να ωριμάσουμε. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε επιτέλους τι θέλουμε, τι μπορούμε και πώς θα πετύχουμε τους στόχους μας. Να δώσουμε  βάρος και έμφαση στις δικές μας δυνάμεις συνειδητοποιώντας ότι η συμβολή των ξένων είναι μεν απαραίτητη, ωστόσο είναι επικουρική. Αν μη τι άλλο ας θυμηθούμε το γνωστό "συν Αθηνά και χείρα κίνει". Η έξοδος από τα όποια αδιέξοδα που και με δική μας ευθύνη έχουμε βρεθεί θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα πρώτα και κύρια των δικών μας προσπαθειών, της δικής μας σκληρής δουλειάς. Φτάνει πια μιζέρια και εσωστρέφεια.
Και κάτι τελευταίο: Είναι πλέον  καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι η διαιώνιση των προβλημάτων - κυρίως του Κυπριακού, μόνο αρνητικές συνέπειες θα έχει. Οι λύση μπορεί να είναι καλή, υποφερτή, δύσκολη, η μη λύση όμως θα είναι  καταστροφική!