30/08/2015 11:48:00

 

Για να είμαι ειλικρινής σήμερα δεν είχα πρόθεση να ασχοληθώ και πάλι με το Κυπριακό. Ωστόσο ορισμένες "ηρωικές, αβολίδωτες εξάρσεις" που παρατηρήθηκαν στο συνεδριο των αποδήμων, μου άλλαξαν τα σχέδια. Οι γνωστοί "ανυποχώρητοι μαραθωνομάχοι" βρήκαν βήμα και ευκαιρία κι έστειλαν για μυριοστή φορά προς πάσα κατεύθυνση αγωνιστικά μηνύματα αντίστασης σε κάθε προσπάθεια "επιβολής απαράδεκτης λύσης". Οι κατά άλλα συμπαθέστατοι επιφανείς πολίτες της "Μπανανίας" μας, εν μέσω χειροκροτημάτων διατράνωσαν για άλλη μια φορά την απόφαση τους να συνεχίσουν τις τιτάνιες προσπάθειές τους μέχρι την ευόδωση των αδιαπραγμάτευτων στόχων του Κυπριακού Ελληνισμού...   ("Αχ κατακαημένη Ρούμελη", τι άλλο σου μέλλει να πάθεις...)

Θα προσεγγίσω το θέμα από μια διαφορετική οπτική γωνία:

  • Το 1920 οι εκπρόσωποι της Ελληνοκυπριακής πλευράς στο Νομοθετικό Συμβούλιο επιχείρησαν ηρωική έξοδο από το σώμα, απαιτώντας από τους αποικιστές "αυτοκυβέρνηση με αυξημένες συνταγματικές εξουσίες". Θέλοντας μάλιστα να εκβιάσουν εξελίξεις υιοθέτησαν την τακτική της "αποχής" από κάθε εκλογική διαδικασία. Το αυτί των Βρετανών ούτε που ίδρωσε κι έτσι δύο χρόνια αργότερα η τακτική αυτή κατέρρευσε πλήρως και οι Ελληνοκύπριοι πολιτευτές συνέχισαν απο κει που έμειναν....
  • Τον Οκτώβρη του 1931 μέσα σε ένα κλίμα εθνικής ανάτασης και παρασυρόμενοι από τους πύρινους λόγους των εκκλησιαστικών παραγόντων και του Πρόξενου της Ελλάδας στην Κύπρο Αλέξη Κύρου, μια μεγάλη ομάδα αγανακτισμένων πολιτών ανεβαίνει το λόφο του Κυβερνείου και βάζει φωτιά στο κτίριο. Το αίτημα ξεκάθαρο: "Ένωση και μόνο Ένωση"! Αντί όμως της Ενώσεως, οδηγηθήκαμε στην πλήρη αφαίρεση των όποιων πολιτικών δικαιωμάτων και στη δικτατορία του Πάλμερ.
  • Το 1947 η Εθνικιστική Δεξιά απαντά μ´ ένα βροντερό ΟΧΙ στην πρόταση του Στέμματος για συμμετοχή στη Διασκεπτική. Αλλά ακόμη και η Αριστερά που έστω με δισταγμό αποφάσισε να συμμετάσχει,  "πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις" τα βρόντηξε κι έφυγε. Προφανώς δεν άντεξε στην πίεση και στη ρετσινιά της προδοσίας που φρόντισαν να της αποδώσουν οι εκπρόσωποι της Ενωτικής παράταξης...
  • Το 1955 ο Γρίβας κηρύσσει την έναρξη της ένοπλης δράσης της ΕΟΚΑ με αμετάκλητο στόχο την Ενωση. Στους τοίχους εμφανίστηκε το σύνθημα: "Την Ελλάδα κι ας τρώμε πέτρες". Μεταφορικά πέτρες "φάγαμε" όχι μια, αλλά πολλές φορές, Ένωση όμως δεν είδαμε...
  • Το 1963 χωρίς ιδιαίτερη μελέτη, ή προετοιμασία και παρασυρόμενος από αίολες υποσχέσεις ο Μακάριος καταθέτει τα 13 σημεία. Αντί βελτίωση των προνοιών του Συντάγματος, είχαμε την έξαρση του εθνικισμού και τις διακοινοτικές ταραχές.
  • Αρχές της δεκαετίας του 70  ο Γρίβας ιδρύει την ΕΟΚΑ Β αφενός για να διαλύσει το "αυταρχικό καθεστώς Μακαρίου" και αφετέρου για να πετύχει την Ένωση. Λίγα χρόνια μετά η ΕΟΚΑ Β ανοίγει την Κερκόπορτα και η Κύπρος βυθίζεται στο αίμα με την Τουρκία να καταλαμβάνει τη μισή Κύπρο.
  • Καθ' όλη την μεταπολεμική περίοδο ακολουθώντας μια  ανένδοτη και εν πολλοίς μαξιμαλιστική πολιτική,  η Ελληνοκυπριακή πλευρά αχρήστευσε κι έριξε στον κάλαθο όλες τις ιδέες, προτάσεις και σχέδια για επίλυση του Κυπριακού. Όλοι οι μεσολαβητές αποδείχθηκαν "φιλότουρκοι", όλες οι χώρες, αλλά και τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη, κατηγορήθηκαν για εξυπηρέτηση εχθρικών συμφερόντων ή - στην καλύτερη των περιπτώσεων, για μη κατανόηση της ουσίας του Κυπριακού.
  • Το 2004 κρίναμε ανεπαρκές το σχέδιο Ανάν, σταθήκαμε απέναντι  στη διεθνή κοινότητα, στα Ηνωμένα Έθνη αλλά και στους Τουρκοκύπριους, όχι επειδή δεν θέλαμε λύση, αλλά επειδή θέλαμε αυτή να είναι  βιώσιμη, λειτουργική, δίκαιη, ευρωπαϊκή κλπ, κλπ, ή επειδή θέλαμε να "τσιμεντώσουμε το "Ναι". Έντεκα χρόνια μετά, τα εργαλεία της λύσης παραμένουν περίπου τα ίδια...                                                                                                                                                                                  Αν είχα χώρο θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες παρόμοια παραδείγματα. Δεν θα ισχυριστώ ότι σε όλες τις περιπτώσεις "κυνηγούσαμε Χίμαιρες". Θα ζητήσω απλώς από τους "κλειδοκράτορες" να μου αναφέρουν έστω και μια περίπτωση όπου πετύχαμε τους στρατηγικούς στόχους που θέσαμε. Θα ζητήσω επίσης να μου εξηγήσουν γιατί για ένα και πλέον τώρα αιώνα, στο καλεντάρι της Κυπριακής ιστορίας μετρούμε μόνο "ηρωικές" ήττες. Πού είναι οι νίκες, οι επιτυχίες, η ικανοποίηση των αιτημάτων και των "μεγαλόπνοων σχεδίων" μας; Μήπως τελικά δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά εμείς στραβά αρμενίζουμε; Ε;