23/08/2015 11:12:00

Μετά απο μια μακροσκελή, και κατα διαστήματα συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία, ο πολιτικός ολοκλήρωσε την παρέμβαση του στην εκδήλωση για τις μαύρες επετείους επικαλούμενος τον ποιητή:

Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,

 ζυγόν δουλείας ας έχωσι.

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία!

Προφανώς ο πολιτικός θεωρεί δειλούς κι ανάξιους να γεύονται τους καρπούς της Ελευθερίας όσους "χαριεντίζονται" - κατά τον Άγιο Παφου, με τους τουρκοκύπριους και στηρίζουν τις προσπάθειες για εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης μέσω των συνομιλιών. Ας το συζητήσουμε λοιπόν!

Αλήθεια ποιοί ειναι εκείνοι που στις σημερινές συνθήκες  μπορούν να κατηγορηθούν για φοβία και κατ' επέκταση για δειλία; Εκείνοι που ταμπουρώνονται πίσω απο μαξιμαλιστικές θέσεις και εύηχα συνθήματα, ή εκείνοι που προσπαθούν να διασπάσουν το αδιέξοδο μεσα απο τη διαδικασία του διαλόγου; Ποιός θεωρείται "ρίψασπις", αυτός που βγάζει πύρινους λόγους επικαλούμενος συνεχώς τα ηρωικά παραδείγματα των προγόνων και την ιδια ώρα απολαμβάνει τα προνόμια που του προσφέρει η άνετη προσωρινότητα, ή εκείνος που συνειδητοποιώντας  το έωλο και ευάλωτο του σημερινού "στάτους κβο" προσπαθεί με όσα όπλα διαθέτει να ανοίξει ενα παράθυρο ελπίδας  στο μέλλον; Και τέλος, τι περιεχόμενο δίνουμε στην έννοια της "αρετής" για την οποια κάνει αναφορά ο Κάλβος;  Από πότε η δαιμονοποίηση της όποιας προσπάθειας, η διαρκής άρνηση και η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων μπορεί να εκληφθεί ως "αρετή"; Πόσο συνετός, εγώ θα πρόσθετα και πατριώτης, ειναι εκείνος που πουλά μαγκιά και τσαμπουκά στα μετόπισθεν και την ίδια στιγμη  δεν τολμά ν´ αντικρύσει το πρόβλημα κατάματα και να προτείνει εφικτές λύσεις για τερματισμό της κατοχής;

Η παράταση του αδιεξόδου και οι στρατηγικές (;) ενός μακροχρόνιου αγώνα αποδεδειγμένα πια, εδραίωσαν την κατοχή και δημιούργησαν νέα αρνητικά δεδομένα τόσο επί του εδάφους, όσο και σε επίπεδο κοινωνικής και κοινοτικής  συνείδησης. Η απραξία και η αδράνεια, ιδιαίτερα μεσα στις συνθήκες της "νέας τάξης" πραγμάτων δεν ευνοεί τους αδύνατους. Η αλλαγή δεδομένων απαιτεί ανάληψη πρωτοβουλιών, συνεχείς, επίμονες προσπάθειες, εμφάνταστες ρεαλιστικές, προτάσεις και ιδέες για λύση, η οποία κατα το μάλλον ή ήττον θ´ αφήνει ικανοποιημένες αμφότερες τις πλευρές διασκεδάζοντας τις λογικές ανησυχίες και τους φόβους τους.

Το έχω γράψει ξανά: χαίρομαι και θαυμάζω αυτούς που τοποθετούν  τον πήχη ψηλά, όχι όμως για να περνούν από κάτω, αλλά για να τον υπερπηδούν. Καλά είναι να θυμόμαστε ότι "όλες οι λύσεις ειναι φίνες και ωραίες, μόνο όταν είναι εφικτές". Μ άλλα λόγια, το να βγαίνεις στα τηλεοπτικά παράθυρα και να απαιτείς όπως η όποια λύση πρέπει να διασφαλίζει όλα τα αναφαίρετα, όπως τα χαρακτηρίζεις, δικαιώματα της πλευράς μας, ακούγεται λογικό και όμορφο στ´ αυτί. Ίσως μάλιστα να προσδιδει στον ασυμβίβαστο πολιτικό περισσή δημοφιλία. Τί να κάνω όμως τα κολακευτικά λόγια και τους πρόσκαιρους  επαίνους, όταν δεν έχω λύσεις εφαρμόσιμες να εισηγηθώ; Απο λόγια ψεύτικα, όμορφα και μεγάλα εχουμε χορτάσει. Απο την εποχή του Αλέξη Κύρου μεχρι και σημερα, σχεδόν ενα ολόκληρο αιώνα φυτεύουμε ευκαλύπτους στην έρημο, πότε επιτέλους θα ενηλικιωθούμε και θα μάθουμε να διαχωρίζουμε το εφικτό, απο το ευκταίο;

Όλοι φυσιολογικά επιθυμούμε το ιδανικό, το τέλειο. Όμως, αξιολογώντας τα δεδομένα, επιδιώκουμε και συνήθως πετυχαίνουμε το καλύτερο δυνατόν υπό τας περιστάσεις.

Θυμάμαι τι μου είπε κάποτε ένας μεσίτης: "Αν δεν μπορείς να αγοράσεις το ρετιρέ, αγόρασε το ισόγειο. Το ένα έχει τη θέα και τον αέρα, το άλλο την αυλή και το πράσινο...".