09/08/2015 08:22:00

Οι εικόνες της παιδικής ηλικίας,  μας ακολουθούν μια ζωή. Ορισμένες μάλιστα, συνήθως οι πιο σκληρές απ αυτές, μοιάζουν με τατουάζ στη ψυχή που παραμένει αναλλοίωτο μέχρι το τέλος.

Εκείνο το πρωί του Ιούλη ξυπνήσαμε με το δαιμονισμένο ουρλιαχτό των σιδερένιων πουλιών. Σαράντα ένα χρόνια τώρα τα βλέπω μπροστά μου να προβάλουν, το ένα μετά το άλλο, από την κορυφή του Πενταδάκτυλου. Πρώτα ορθώνουν τ´ ανάστημά τους κόντρα στον άνεμο, ανεβαίνουν όσο πιο ψηλά μπορούν κι ακολούθως σαν το γεράκι που εντοπίζει τη λεία του, παίρνουν πορεία 45 μοιρών με κατεύθυνση το έδαφος, μετατρέπουν το ράμφος σε βέλος, μαζεύουν τα φτερά και χιμούν γεμάτα  ορμή για να ραμφίσουν το θύμα τους. Το κροτάλισμα του μυδραλιοβόλου και οι εκρήξεις από τις βόμβες που έσκαγαν και τράνταζαν τη γη κάτω από τα πόδια μας δεν αποτελούν απλώς μια φρικιαστική εικόνα, είναι ένας μόνιμος εφιάλτης που ταράζει τον ύπνο. Ένας κρατήρας, εκατό μέτρα από το σπίτι, ένα παραμορφωμένο κράνος μέσα στο χαντάκι, μια αδέσποτη αρβύλα κάτω απ´ το δέντρο και η αποκρουστική οσμή του καμένου, ήταν ό,τι απέμεινε από τη επιτόπια θυσία στο Θεό του Πολέμου...

Η είδηση για άσκηση πίεσης προκειμένου η Άγκυρα ν ανάψει επιτέλους το πράσινο φως για εκσκαφές με στόχο την ανεύρεση των ομαδικών τάφων, μεταξύ άλλων και στον Κοντεμένο, ξύπνησε μνήμες, μάτωσε παλιές πληγές. Στην πρώτη βέβαια γραμμή βρίσκονται οι συγγενείς, στη δεύτερη οι συμπολεμιστές. Κάπου όμως εκεί θα δούμε και τους άμαχους κατοίκους της περιοχής, τους αυτόπτες μάρτυρες. Είναι εκείνοι που  έζησαν τα σκληρά γεγονότα, που είδαν τον ανελέητο βομβαρδισμό της ανυπεράσπιστης αυτοκινητοπομπής, που μέσα σε κείνο το μακελειό συνειδητοποίησαν την φρίκη του πολέμου αλλά και την έκταση της προδοσίας.

Όταν αναφερόμαστε σε λύση του Κυπριακού οφείλουμε να βάλουμε στο τραπέζι και την ανθρωπιστική πτυχή, την ανάγκη επούλωσης των πληγών. Δεν είναι μόνο ο διαχωρισμός και η κατανομή των εξουσιών, οι αριθμοί, τα χωριά που επιστρέφουν, οι περιουσίες και τα μνημεία. Είναι κι οι άνθρωποι, πρώτα απ´ όλα οι άνθρωποι. Οι περισσότεροι ίσως να έχουν ήδη φύγει, όμως αυτοί που έμειναν και που μάλλον θα κληθούν  ν αποτελέσουν το προζύμι του κοινού μέλλοντος, χρειάζονται ιδιαίτερης προσοχής και φροντίδας. Οι συγγενείς των νεκρών έχουν δικαίωμα να μάθουν επιτέλους  την αλήθεια, οι αντίστοιχοι των αγνοουμένων έχουν δικαίωμα να πάρουν στα χέρια τους, να πλύνουν, να θάψουν και να κλάψουν τους δικούς τους ανθρώπους. Από τον καιρό της αρχαίας Τροίας η καύση κι ο αποχαιρετισμός των νεκρών αποτελούσε πράξη ιερή. Εμείς πότε επιτέλους θα δούμε να ολοκληρώνεται αυτό το μαρτύριο; Πόσο ακόμα θα ψάχνουμε νεκρούς και αγνοούμενους;

Ύστερα είναι και τα τραύματα που η γενιά του 74 κουβαλά στις ψυχές της. Από τη στιγμή που η λειτουργικότητα της όποιας λύσης θα εξαρτηθεί μεταξύ άλλων και από τους ανθρώπους, οι ηγεσίες των δυο πλευρών θα πρέπει να προβούν σε ενέργειες και ν αναλάβουν πρωτοβουλίες, οι οποίες θα λειτουργήσουν ως βάλσαμο, θα επιτρέψουν τη συγχώρεση και θα γυρίσουν το χρονοδείκτη στο μέλλον. Χρειάζεται  μπόλικο καθαρό νερό για  να πλύνουμε τα χέρια, το πρόσωπο και τις καρδιές μας. Χρειάζεται συναίσθηση, ευμένεια, ειλικρίνεια, αλλά και κατανόηση γι αυτούς που 40 χρόνια τώρα κυκλοφορούν "ανάπηροι" ανάμεσα μας. Χρειάζεται να θάψουμε τους εφιάλτες και τους Δαίμονες που μας κατατρέχουν. Χρειάζεται να βρούμε τη δύναμη να ψιθυρίσουμε επιτέλους  τις συγγνώμες που χρωστούμε - άλλοι λίγες, άλλοι περισσότερες. Η κάθε κοινότητα, ο κάθε ένας ξεχωριστά, έστω με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών, οφείλει να προβεί σε μια εσωτερική κάθαρση, ν´ αναγνωρίσει τα λάθη, τις παραλείψεις, αλλά και τα εγκλήματα που τον βαραίνουν.

Αυτός ο τόπος πρέπει μια για πάντα ν' αφήσει πίσω ό,τι τον έτασσε "εναντίον", να διαμορφώσει ένα νέο αφήγημα, να δημιουργήσει ένα καινούργιο  μέλλον. Με επουλωμένες τις πληγές, με καθαρά χέρια και συνείδηση δρασκελούμε τo χαντάκι και προχωρούμε  μπροστά....