02/08/2015 08:16:00

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΤΗ ΜΑΣ

Μ´ αρέσει η πολυκοσμία των μεγάλων πόλεων. Ακουμπώντας σ´ ένα παγκάκι  χαζεύω το ανώνυμο πλήθος που κατα μιλιούνια οργώνει την κεντρική πλατεία. Η μοναξιά που νιώθεις μέσα σε αυτή τη μυρμηγκοφωλιά δεν εχει πάντα αρνητικό πρόσημο. Αντίθετα: Τέτοιες στιγμές συνηδειτοποιείς την ασημαντότητα της ύπαρξης, κατανοείς το εφήμερο της ζωής. Σ´ ένα ζωντανό ποτάμι που φουσκώνει, πλημμυρίζει, φεύγει και χάνεται καταλαβαίνεις ότι το να παραμένεις με χέρια σταυρωμένα δεν αποτελεί επιλογή. Στο ελάχιστο εκείνο λεπτό που σου ´λαχε να ζήσεις, πρέπει να τρέξεις, να μοχθήσεις, να δημιουργήσεις, να προλάβεις ν' αφήσεις  κάτι σ´ αυτόν που ήδη ξεπρόβαλε απο τη γωνιά για να πάρει τη θέση σου...

Στο "απομονωμένο κελί" της Μεσογείου ο χρόνος φαίνεται να εχει παγώσει. Θυμίζει παλιό, μαγκωμένο γραμμόφωνο που η βελόνα του χοροπηδά συνεχώς στην ίδια πάντα θεση τρυπώντας σου τ´ αυτί. Φτιάξαμε ένα προσωπικο χώρο στο υπόγειο, υψώσαμε γύρω μας τεράστια τείχη, κουβαλήσαμε εκεί το καβούκι μας και μηρυκάζουμε χωρίς σταματημό. Σαράντα ένα χρόνια τώρα το ίδιο συνεξάρι.

Ο Νικόλας, ο Περδίκης, κι' ο Μαρίνος ανησυχούν. Μονίμως και αδιαλείπτως. Ο Γιώργος κι ο Γιαννάκης  ανεμίζουν την μπαγκέτα και η ορχήστρα επαναλαμβάνει κι επαναλαμβάνει κι επαναλαμβάνει το ίδιο πάντα μουσικό θέμα - αυτό που ο Τζον Γουίλιαμς έγραψε πριν 41 τόσα χρόνια για την πρώτη ταινία τρόμου του Σπίλμπερκ. Στα "σαγόνια του καρχαρία" το ποντίκι, αντί να ψάχνει έξοδο διαφυγής, εξακολουθεί να βρυχάται...

Ο πολιτικός αυτισμός των μονίμως διαφωνούντων δεν εχει όρια. Δίνουν την εντύπωση ανθρώπων γαντζωμενων στο χθες, οι οποίοι προκειμένου να αποτρέψουν κάθε ενδεχόμενο Αλλαγής εξαπολυουν εκστρατείες εκφοβισμού του λαού δαιμονοποιωντας οτιδήποτε και οποιονδήποτε μπορεί να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Καμουφλαρισμένοι  σε σχήματα δήθεν προοδευτικά και με όπλο τις βερμπαλιστικές εξάρσεις, στην ουσία καθίστανται φορείς των πλέον συντηρητικών ιδεών και απόψεων που συζητούνται στην κοινωνία των πολιτών. Οι αυτοαποκαλούμενοι προστάτες της εθνικής καθαρότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαϊκού κεκτημένου με την όλη συμπεριφορά τους, άθελά τους, - προς Θεού δεν τους χρεώνω με κακές προθέσεις,  γκρεμίζουν τις προοπτικές λύσης. Προφανως δεν συνειδητοποιούν ότι μια λειτουργική και αμοιβαία αποδεκτή λύση ειναι η μοναδική οδός για αποκατάσταση αξιών, αρχών και δικαιωμάτων που για δεκαετίες στερείται ο λαός μας. 

Όμως ο μηρυκασμός και η ομφαλοσκόπηση κάποτε πρέπει να σταματήσουν. Οφείλουμε να δούμε τις προοπτικές που διανοίγονται, ν' αδράξουμε την τελευταία ίσως ευκαιρία που μας προσφέρεται και να προχωρήσουμε μπροστά. Το καταφύγιο στο υπόγειο μπορεί ανα πάσα στιγμη να πλημμυρίσει. Ας απαλλαγούμε επιτέλους απο το άγχος και τις αλυσίδες  που μας κρατούν καθηλωμένους στην ιδια θεση, ας βγούμε στο φως κι ας διεκδικήσουμε επιτέλους την Αλλαγή. Αντί την οδό της άρνησης, οι σκεπτικιστές, ακόμη και οι λυσοφοβικοί, είναι προτιμότερο να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις και ιδέες βοηθώντας κατ' αυτόν τον τρόπο την ομάδα των διαπραγματευτών. Η τακτική του "δεν ξέρω, αλλά έτσι κι΄ αλλιώς διαφωνώ", είναι τακτική αδιέξοδη και πολιτικά ανήθικη.

Οι παραστάσεις έχουν αλλάξει κι ως γνωστό ο χρόνος δεν περιμένει κανένα. Μια καινούργια γενιά Κύπριων ξεπρόβαλε στη γωνιά, θα φορτώσουμε και σ´ αυτή το δικό μας καβούκι, τις δικές μας ανασφάλειες;
Το χειρότερο είπε ο ποιητής, ειναι να κουβαλάς τη φυλακή μεσα σου...