18/07/2015 09:20:00

Ο Αλέξης μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής. Είναι η ηγετική μορφή που για χρόνια αναζητούσε η Αριστερά και η Ελλάδα. Τολμώ μάλιστα να ισχυριστώ ότι η εμβέλεια του ξεπερνά τα στενά σύνορα του ιδεολογικού χώρου και της χώρας του. Καθίσταται ηγετική μορφή στο όλο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι....

Όταν τον περασμένο Γενάρη αναλάμβανε τα ηνία της χώρας, αρθρογραφώντας από  αυτή εδώ τη στήλη εξέφρασα την ευχή, αν θέλετε ονομάστε το επιθυμία, να καταφέρει να πετύχει τους στόχους με προμετωπίδα τους οποίους κέρδισε τις εκλογές. Προς αποφυγή δε παρεξήγησης να υπενθυμίσουμε ότι το κυρίαρχο σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν "Όχι άλλη λιτότητα, όχι άλλα μνημόνια"! Έξι μήνες μετά, όλοι - των εν Μαξίμω  μη εξαιρουμένων, οφείλουμε να σημειώσουμε την αποτυχία της Κυβέρνησης Τσίπρα. Κύριο χαρακτηριστικό του τρίτου  μνημονίου που επεβλήθη στην Αθήνα είναι η συνέχιση της λιτότητας.

Τί πήγε στραβά, ή αν το θέσω διαφορετικά, γιατί ο Αλέξης και η ομάδα του δεν κατάφεραν να κερδίσουν το στοίχημα;

Αφήνοντας κατά μέρος τα κατ´ εμέ πάντα, ήσσονος σημασίας δικαιολογητικά, επικεντρώνομαι στο μείζον: Είτε ένεκα αφέλειας, είτε ένεκα ανωριμότητας η Κυβέρνηση της Αθήνας δημιούργησε μια δέσμη πολιτικών ψευδαισθήσεων, την οποία υπηρέτησε μέχρι τέλους. Παραγνωρίζοντας τις βουλές των επίγειων Θεών και τα ωμά οικονομικά συμφέροντα αυτών που διαφεντεύουν το Σύμπαν, ο Αλέξης, ως ένας άλλος Κεμάλ, πίστεψε ότι μπορούσε ν αλλάξει τον κόσμο. Πίστεψε ότι με όπλο το δίκιο και ασπίδα την αξιοπρέπεια τόσο του δικού του όσο και των άλλων λαών του φτωχού Νότου, μπορούσε να λυγίσει τους λογιστές των Βρυξελών. Πίστεψε ότι με εύηχα συνθήματα, αίολες υποσχέσεις και ευσεβοποθισμούς θα έπειθε τα Γεράκια του Βορρά. Εξάλλου, το παραδέχτηκε κι ο ίδιος στη συνέντευξη του στην ΕΡΤ ότι πηγαίνοντας στις Βρυξέλλες έτρεφε την ψευδαίσθηση ότι "το δίκιο μπορεί να νικήσει τις Τράπεζες"! "Καημένο μου ξεφτέρι" θα έλεγε αν ζούσε ο Γκάτσος…

Ως μαρξιστής ο Αλέξης όφειλε να γνωρίζει ότι η σημερινή Ευρώπη δεν είναι η Ευρώπη της ισότητας, της  ελευθερίας και της αδελφοσύνης που οραματίστηκαν οι Γάλλοι επαναστάτες, ούτε αυτή της αλληλεγγύης, της συμπαράστασης και της κοινωνικής συνοχής  που ήθελαν ο Μονέ και ο Σπινέλι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά το ανθρώπινο πρόσωπο που εμφανίζει σε επιμέρους ζητήματα, ήταν και παραμένει μια ανώτερη μορφή καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Και ο Αλέξης όφειλε να γνωρίζει ότι στο τραπέζι των 28 αυτό που καθορίζει πολιτικές και αποτελεί κριτήριο λήψης αποφάσεων είναι τα Οικονομικά και τα Γεωπολιτικά συμφέροντα. Μπορεί στη θεωρία η κάθε χώρα - μέλος να έχει μια ψήφο, όμως η βαρύτητα της Γερμανικής ψήφου δεν εξισώνεται ούτε και με το σύνολο των ψήφων της Νότιας Ευρώπης. Μάλιστα πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που στο τέλος της ημέρας τα συμφέροντα της περιπεσούσης σε πλήρη ανυποληψία Ελλαδίτσας συνέπεσαν με αυτά της Γαλλίας και ορισμένων άλλων υπολογίσιμων παιχτών. Αν σώθηκε κάτι από την παρτίδα, είναι επειδή οι Γάλλοι και όχι μόνον, δεν ήθελαν, δεν τους σύμφερε, να δουν τις απαιτήσεις του Σόιμπλε και των δορυφόρων του να ικανοποιούνται μέχρι και το τελευταίο νι. Δυστυχώς ο Αλέξης δεν κατάλαβε με ποιούς είχε να κάνει και ότι με αβολίδωτα δεν πέφτουν  τα θεόρατα τείχη του πλούσιου Βορρά. Κι όταν ακόμη προφανώς  υποψιάστηκε τι είχε απέναντι του, προσπάθησε με κινήσεις τακτικής να αλλάξει τις τράπουλες. Τα χαρτιά όμως ήταν σημαδεμένα! Τι κι αν κατάφερε να επιστρέψει στη μάχη προτάσσοντας ένα τεράστιο 62%, ο "δράκος του νερού" όχι μόνο δεν άφησε την στρόφιγγα να γυρίσει, αλλά ένιωσε την πείνα του να μεγαλώνει...

Μετά Χριστόν προφήτες δεν υπάρχουν, όμως ίσως σοφότερο θα ήταν αν μετά την αναγνωριστική  περίοδο και αφού είχε διαπιστώσει τις προθέσεις των δανειστών, ο Τσίπρας αξιολογώντας με τη δέουσα ψυχραιμία κι αντικειμενικότητα τα δεδομένα, μετρούσε τα κουκιά του και με "ψυχρό κεφάλι" έπαιρνε  τις αποφάσεις του: συνθηκολόγηση και υπογραφή ενός νέου δύσκολου μνημονίου, είτε αποχώρηση από τις συνομιλίες και τροχοδρόμηση πορείας εξόδου από την Ευρωζώνη. Δυστυχώς στην περίπτωση της Ελλάδας, τρίτος δρόμος δεν υπήρχε. Αντί αυτού η Κυβέρνηση σπατάλησε άλλους τέσσερις μήνες ευελπιστώντας, αλήθεια τι; Όταν λόγος γίνεται για μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, οι Τραπεζίτες δεν έχουν ανθρώπινο πρόσωπο...

Η περιπέτεια της Κυβέρνησης της Αριστεράς απέδειξε για άλλη μια φορά το χιλιοειπωμένο: στη realpolitik δεν χωράνε η ηθική και ο επαναστατικός ρομαντισμός. Είναι ωραίο να βάζουμε τον πήχη ψηλά, φτάνει όμως να έχουμε τη δυνατότητα να πηδήξουμε από πάνω κι όχι να περάσουμε απλώς από κάτω!

Έχοντας πει όλα αυτά εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Τσίπρας είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η Ελλάδα την τελευταία δεκαετία. Με φόντο την πολιτική ανομβρία που μαστίζει την Ελλάδα, τ´ ανδρείκελα και τους ηγετίσκους της διαπλοκής, ο Αλέξης είναι μια πραγματική όαση. Μπορεί να λάθεψε, όμως κανείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρόκειται για έναν πολιτικό με ήθος, με καθαρά χέρια, όραμα και πολιτικές αρετές. Αν μη τι άλλο, έστω και μ αυτόν τον επώδυνο τρόπο διέλυσε τις όποιες ψευδαισθήσεις καλλιεργήθηκαν για τον πραγματικό χαρακτήρα του οικοδομήματος των Βρυξελλών και έφερε εκ νέου  στο προσκήνιο τον προβληματισμό και τη συζήτηση για την "Ευρώπη που θέλουμε". Δεν είναι δα και λίγο...