17/05/2015 08:39:00

" Έκτακτη είδηση: Ο ανταποκριτής μου στη Νέα Υόρκη μόλις με ενημέρωσε ότι η Τουρκική πλευρά τα πήρε όλα. Έφαγε ολόκληρο το ψάρι κι έδωσε τα κόκκαλα σε γάτους Άγκυρας"!

Ομολογώ ότι η ανάρτηση του Μάριου Επαμεινώνδα στο Φατσοβιβλίο  ήταν εύστοχη και απολαυστική. Στην ουσία ήρθε να συμπληρώσει την αγωνιώδη προσπάθεια της Άννας Ανδρέου να εξηγήσει ότι η μετάφραση που έγινε στα λεχθέντα Τσαβούσογλου ήταν διαστρεβλωτική της αλήθειας. Ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ δεν μίλησε για δυο Κράτη, όπως οι πλείστοι "τουρκολόγοι" έσπευσαν να διατυμπανίσουν, αλλά για δυο Πολιτείες, δύο Κρατίδια...
Η αλήθεια είναι ότι
... όποιος δεν θέλει να πάει σε λύση, δέκα μέρες κινδυνολογεί και διαστρεβλώνει. Και ναι, ένα καθόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι  του κοινωνικού και πολιτικού μας εποικοδομήματος, αλλά και του λαού μας γενικότερα, είναι λυσοφοβικό! Τη στιγμή που βλέπουν να γίνεται ένα βήμα μπροστά, ενστικτωδώς τις περισσότερες φορές, παίρνουν τον κασμά και το φτυάρι κι αρχίζουν να ανοίγουν λάκκους και να στήνουν  οδοφράγματα. Έχουν καρφώσει τα μυαλά τους στο παρελθόν και φοβούνται να δουν μπροστά. Αλλά ακόμα κι όταν οι εξελίξεις τους υποχρεώνουν να γυρίσουν το βλέμμα στο μέλλον, αντί ελπίδες και προοπτικές βλέπουν μονίμως φαντάσματα, εμπόδια  και βρικόλακες. Αν το ψάξεις βέβαια λιγάκι θα δεις ότι η αντίδραση αυτή έχει εξήγηση:
Μια ζωή μέσα στο φόβο και στην άρνηση
. Από τα γεννοφάσκια μας μαθαίνουμε πρώτα να μισούμε κι ύστερα να σκεφτόμαστε. Ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο Δημοτικό σχολείο της Επαρχίας  ξέρουν πολύ καλά ότι "καλός Τούρκος είναι ο νεκρός" κι ότι "Τούρκο λούσεις, Τούρκο πλύνεις, πάλι σσυλιές μυρίζει". Οι αφηγήσεις μας στην καταπληκτική τους πλειοψηφία είναι αντιπαραθετικές και "φοϊτσιάρικες". Οι περισσότεροι δάσκαλοι, οι παπάδες, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι - συνειδητά ή ασυνείδητα, λειτουργούμε διαχωριστικά με βάση το διώνυμο: "Εμείς και οι άλλοι". Εμείς οι καλοί, οι "εκ φύσεως ανώτεροι", που έχουμε πάντα δίκαιο και οι άλλοι που είναι κακοί, δολοπλόκοι, βάρβαροι και επικίνδυνοι. Και μην τολμήσει κανείς να αλλάξει τη ρίμα και μιλήσει για παράδειγμα για "καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συνύπαρξης", θα πέσει απάνω του και θα τον πλακώσει ο κατεστημένος τρόπος σκέψης, το φοβικό σύνδρομο της κοινότητάς μας. Δεν πρέπει επίσης να περνά απαρατήρητο το επιβεβαιωμένο πλέον γεγονός, ότι σε αρκετούς πολιτικούς παράγοντες κι όχι μόνον, η προοπτική της λύσης δεν είναι συμφέρουσα. Πολλοί έξ' αυτών  έκτισαν καριέρες, έκαναν χρήματα, πήραν αξιώματα εκμεταλλευόμενοι ακριβώς το φόβο και τη δυσπιστία του κόσμου. Παίρνουν  ως προζύμι την επιφυλακτικότητα και το δισταγμό που σ' ένα βαθμό δικαιολογημένα νιώθει ο μέσος πολίτης, τον ενισχύουν , τον πολλαπλασιάζουν  και το μεταπλάθουν σε άρνηση και απορριπτισμό. Με ανέξοδες βερμπαλιστικές φόρμες, συνθήματα και πατριωτικές κορώνες κτίζουν φρούρια "αντίστασης" , διευρύνουν το χάσμα και μονιμοποιούν τη διχοτόμηση. Το τραγικό μάλιστα είναι ότι ορισμένοι προσπαθούν να καμουφλάρουν το βόλεμα και τις φοβίες τους με αγωνιστικά και προοδευτικά δήθεν λεκτικά σχήματα. "Αχ ρε σύντροφε" που έλεγε κάποτε κι η Γώγου, από πότε η ενσωμάτωση στον κατεστημένο τρόπο σκέψης  και η άρνηση της ρήξης  μας οριοθετεί ως προοδευτικούς αγωνιστές;... 

Να ξεκαθαρίσω ότι έπαψα προ πολλού να είμαι αιθεροβάμων. Ο ενθουσιασμός και οι υπεραισιόδοξες τοποθετήσεις δεν με παρασέρνουν πια. Μέσα από τα χρόνια και τις εμπειρίες, κυρίως ως δημοσιογράφος, έμαθα να πατώ στο έδαφος και να κρατώ μικρό καλάθι. Αναγνωρίζω τις δυσκολίες ενός συμβιβασμού. Ακόμα κι αν αυτός επιτευχθεί, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα του επιτρέψουμε να λειτουργήσει. Μια ζωή μάθαμε να χαλούμε και να αφαιρούμε, σε περίπτωση λύσης πρέπει να μάθουμε να κτίζουμε και να προσθέτουμε. Η αλλαγή, μπορεί να ακούγεται ωραία στ' αυτί και να μας ενθουσιάζει, αλλά με βάση τα δεδομένα που ανέπτυξα πιο πάνω δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Όμως πενήντα χρόνια εκκρεμότητας είναι πολλά. Δεν μας παίρνει άλλο να κολοκυνθίζουμε. Εδώ, όπως πολύ εύστοχα σημειώνει σ ένα τελευταίο της ποίημα και η Αλεξάνδρα Γαλανού μέχρι και "οι Πηνελόπες πέταξαν τους αργαλειούς στη θάλασσα"! Δεν μπορεί, κάποτε θα πρέπει και ο Οδυσσέας ν' αράξει στην Ιθάκη. Είτε λοιπόν τολμούμε να κάνουμε το βήμα μπροστά, είτε αποδεχόμαστε το σημερινό στάτους κβο. Είτε προχωρούμε σε ρήξη με το παρελθόν, είτε συνθηκολογούμε συνεχίζοντας να "βράζουμε στο ζουμί μας" μέχρι να εξατμιστούμε ολοκληρωτικά. Τρίτος δρόμος, δυστυχώς δεν υπάρχει.
Ναι η αναζήτησή λειτουργικής λύσης θα είναι δύσκολη διαδικασία
. Η εφαρμογή της ακόμη δυσκολότερη. Όμως ένα είναι να προσπαθείς να διευθετήσεις ζητήματα της "λύσης" κι άλλο να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα της "μη λύσης". Κι όποιος δεν κατανοεί την ποιοτική διαφορά, ας συνεχίσει να κοιμάται μονόπλευρα....