22/03/2015 07:05:00

Πρέπει να νήστευε μέρες σαράντα. Διαφορετικά δεν εξηγείται το μέγεθος και το διαχρονικό της σοφίας που εκστόμισε: "Είμαστε έθνος ανάδελφον". Τάδε έφη ο Χρίστος Σαρτζετάκης κι έμεινε στην ιστορία. Βέβαια όταν ο πρώην Πρόεδρος της Ελλάδας έκανε αναφορά σε "Έθνος ανάδελφον", άλλα είχε κατά νουν. Προφανώς δεν ήθελε να ψέξει τα στραβά κι ανάποδα, αλλά να υμνήσει ποιοτικά στοιχεία που κατά την άποψή του χαρακτηρίζουν τον Έλληνα, τα οποία όμως σε μεγάλο βαθμό εξέλιπαν εδώ και χρόνια...

Τι γίνεται ρε παιδιά σ αυτόν τον τόπο; Πόσο εγωιστές, κοντόφθαλμοι, αυτοκαταστροφικοί, μικροπρεπείς, ψεύτες και υποκριτές είμαστε; Εκτός κι αν το κουρνιαχτό σηκώνεται για να κρύψει την αλήθεια. Καθημερινώς γινόμαστε μάρτυρες ενός παράλογου θεάτρου όπου όλοι τσακώνονται με όλους, όπου οι μισοί κατηγορούν τους άλλους μισούς ως απόλυτα υπεύθυνους δια πάσαν νόσο και μαλακία και όπου όλοι είναι αθώοι επειδή ένοχοι είναι όλοι οι άλλοι. Από αέρος, μέσα από τηλεοπτικά παράθυρα, σε συγκεντρώσεις και σε κατ´ ιδίαν συναντήσεις παρακολουθούμε μακροσκελείς ανούσιους μονολόγους, ή κουραστικούς καυγάδες για το "φύλο των αγγέλων". Καημό το έχω ν' ακούσω ένα πολιτικό, ένα παράγοντα να πει "ήμαρτον", να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος εκτιμήσεις, λάθος χειρισμούς, ότι έλαβε λανθασμένες αποφάσεις. Ωστόσο στο πολιτικό μας καφενείο η αυτοκριτική ερμηνεύεται ως παραδοχή ήττας. Το ομολογείν την πλάνη δεν θεωρείται δείγμα "ανώτερου πολιτισμού και ευγενέστερου ανδρισμού"[1], αλλά ύβρις για τους αγώνες της παράταξης και τρικλοποδιά στις προσπάθειες του κόμματος. Τι κι αν ένας στους πέντε πολίτες είναι άνεργος, τι κι αν γέμισαν οι πόλεις συσσίτια απόρων, τι κι αν οι νέοι μας εγκαταλείπουν τη χώρα ρίχνοντας ¨μαύρη πέτρα¨ πίσω τους, τι κι αν η ζωή μας όλη είναι υποθηκευμένη στις Τράπεζες; Οι πολιτικοί μας παράγοντες στην πλειοψηφία τους, επιμένουν να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους και ν´ ανταλλάσσουν "γαλλικές" εκφράσεις σε μια προσπάθεια αυτοδικαίωσης. Κι ύστερα διερωτώνται γιατί όλες οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν τους πολίτες να απαξιώνουν την Πολιτική και τους θεσμούς...

Η Πολιτική κατα τον Αριστοτέλη υποδηλώνει "φροντίδα των κοινών" και όχι φροντίδα του κομματικού και Πολιτειακού κατεστημένου. Η Πολιτική υπηρετεί και βρίσκεται σε μια συνεχή διαλεκτική σχέση με τον πολίτη. Ωστόσο το πολιτικό μας κατεστημένο έχει αντικαταστήσει, ή μάλλον έχει συνδέσει την Πολιτική με την εξουσία και αντί να φροντίζει τον πολίτη νοιάζεται κυρίως για τα υποκείμενα άσκησης της εξουσίας, δηλαδή για τους ίδιους τους πολιτικούς. Η τακτική περιθωριοποίησης του πολίτη δημιουργεί ελλείμματα δημοκρατίας και ως συνεπακόλουθο οδηγούμαστε εν πρώτοις στην αποστροφή και μετέπειτα στην απαξίωση της Πολιτικής και των πολιτικών.

Η τραγωδία έγκειται στο ότι οι Πολιτειακοί Άρχοντες του τόπου, αλλά και οι απλοί πολίτες, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι με την ελλειμματική τακτική εκτρέφουμε τέρατα που ήδη αποτελούν απειλή όχι για το κατεστημένο, αλλά για τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της. Ο φασισμός δεν γεννιέται εκ του μηδενός, ούτε ανδρώνεται μέσα σε μια μέρα. Ο βάκιλος του φασισμού, όπως κι αυτός της πανούκλας "δεν πεθαίνει, ούτε εξαφανίζεται ποτέ. Μένει δεκάδες χρόνια αποκοιμισμένος μέσα στα έπιπλα και τα ασπρόρουχα, περιμένει υπομονετικά μέσα στις κάμαρες, στα υπόγεια, στα κιβώτια, στα μαντήλια και στα παλιά χειρόγραφα". Μέχρι τη στιγμή που θα νιώσει ότι ωρίμασαν οι συνθήκες για να "ξυπνήσει τα ποντίκια του και να τα αμολήσει να πεθάνουν σε μια ευτυχισμένη πολιτεία"[2].

Αυτό είναι που θέλουμε; Να ζωντανέψουμε φαντάσματα του παρελθόντος; Με μια φωνή, όλοι οι πολιτικοί του αναδέλφου έθνους μας, όπως και οι πληβείοι της Πολιτείας μας θα βροντοφωνάξουμε "Όχι"! Όμως κριτήριο της θεωρίας δεν είναι τα συνθήματα, αλλά οι πράξεις. Άρα αν οι υγιείς εναπομείνασες οργανωμένες δυνάμεις, αλλά και η ίδια η κοινωνία των ελεύθερα σκεπτόμενων ενεργών πολιτών όντως θέλουν να προστατέψουν και πολύ περισσότερο να διευρύνουν τις δημοκρατικές διαδικασίες, οφείλουν χωρίς καθυστέρηση να βάλουν ένα τέλος σ´ αυτό το θέατρο του παραλόγου, ν´ αλλάξουν ρότα, να γυρίσουν την πλάτη στις παλαιοκομματικές, ξεπερασμένες τακτικές και να αποκαταστήσουν το όνομα της Πολιτικής στα μάτια του λαού. Πώς θα γίνει αυτό; Με αυτοκριτική, επαναπροσδιορισμό στόχων και αξιών, με την εκ θεμελίων ανασύσταση του συστήματος εξουσίας, αλλά κυρίως μέσα από την επαναφορά του πολίτη στην πρώτη γραμμή.

  "Η υλοποίηση των πολιτικών ιδεών, είπε κάποτε ο Ούλωφ Πάλμε, αφορά όλους. Αν η Πολιτική αφεθεί αποκλειστικά και μόνο στους πολιτικούς, η Πολιτική πεθαίνει και η κοινωνία μένει μετέωρη". Για να υπάρξει όμως "συμμετοχική δημοκρατία" οφείλουμε να σηκωθούμε όλοι από τους καναπέδες της αδιαφορίας μας και ν αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Διαφορετικά θα είμαστε συνένοχοι στο έγκλημα που συντελείται…

"Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία!"
[3]

 

 

 



[1] Νικόλαος Πλαστήρας

[2] Α. Καμύ, "Πανούκλα"

[3] Μιχάλης Κατσαρός, "Θα σας περιμένω"