13/03/2015 07:53:00

 

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους                                                                            ένας πέθαινε από αηδία...                                                                                      Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,                                                                       θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία


                               Κώστας Καρυωτάκης


Πιάσαμε πάτο; Για να είμαι ειλικρινής μέχρι πρότινος, απαντούσα καταφατικά. Φαίνεται όμως ότι λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, ή για να ακριβολογώ, χωρίς τους τραπεζίτες, τους εισαγγελείς, τους βουλευτές  και τους δικηγόρους. Τα όσα είδαμε κι ακούσαμε στην Επιτροπή Θεσμών αυτη τη βδομάδα επιβεβαιώνουν πανηγυρικά την εύστοχη παρατήρηση της Σαμφούς Νοταρά: "Εδω μέσα γίνονται Σόδομα και Γομορα"!
Ε ναι λοιπόν, η κατρακύλα συνεχίζεται και πάτο δεν βλέπουμε...Φαινεται ότι το κούρεμα  των καταθέσεων, το γκρέμισμα της οικονομίας, η πλήρης απορρυθμιση της εργασίας, οι στρατιές των ανέργων, η αβεβαιότητα για το αύριο, οι δυσβάσταχτοι μνημονιακοί όροι και δεσμεύσεις, η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης και η φτωχοποίηση των ευάλωτων ομάδων δεν είναι αρκετά για να συναρμολογηθεί το παζλ της καταστροφής. Για την ολοκλήρωση της σύνθεσης χρειάζεται ακόμη να ζήσουμε την πλήρη απαξίωση της πολιτικής, τη γελοιοποίηση των θεσμών και τον πρωτοφανή εξευτελισμό Πολιτείας και Κράτους. Γυρίσαμε το χρονοδείκτη στην εποχή της Ρωμαϊκής παρακμής, ζούμε το θέατρο του παραλόγου με τους ρινόκερους του Υψεν να γκρεμίζουν και να θρυμματίζουν ό,τι έμεινε όρθιο στην Αγορά!
Κακώς η κρίση χαρακτηρίζεται οικονομική. Ή για να το θέσω διαφορετικά, μακάρι να ήταν μονο οικονομική. Ωστόσο αν θέλουμε να λέμε την αλήθεια, η κρίση που μας κατατρέχει ειναι πάνω απο όλα πολιτισμική, ειναι κρίση θεσμική, κρίση κοινωνική, ανθρωπιστική! Ειναι οι εφτά πληγές του Φαραώ που κατατρώγουν το χτικιασμένο μας
κορμί. Αυτό που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες στην ουσία αποτελει μια σύγχρονη έκφραση πολιτικού κανιβαλισμού. Μάλιστα δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αν τα γεγονότα εκτυλίσσονταν σε ένα διαφορετικό περιβάλλον οι κατα τα άλλα ευυπόληπτοι εκπρόσωποι των θεσμών θα πλακώνονταν στο ξύλο, θα δάγκωνε ο ένας τον άλλο και θ αντάλλασσαν μπινελίκια χαμαιτυπείου.
Μέχρι τη στιγμη που σύρονται οι γραμμές αυτές, πλην του οψίμως αγανακτήσαντος κυρίου Κοιλιάρη, κανείς εκ των εμπλεκόμενων διαπλεκόμενων αξιωματούχων της Φρουτοπίας υπέβαλε την παραίτησή του.  Αλλά θα μου πείτε, ποιος έχασε την ευθιξία για να τη βρουν οι αξιωματούχοι της Κυπριακής Πολιτείας; Όμως αυτη τη φορά δεν νοείται να αφήσουμε την πρόκληση αναπάντητη. Δεν επιτρέπεται να σιωπούμε εναποθέτοντας στον απο μηχανής
Θεό την ευθύνη της κάθαρσης. Μακάρι να μπορούσε, "μια γριά βροχή να ξεπλύνει τα κριματά τους", μακάρι "ν άλλαζε η ζωή μονο με μια βροχή". Όμως αυτά συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια, ή στους στίχους του Θανάση. Τα πράγματα δυστυχώς ειναι διαφορετικά. Κι αν οι μεγαλόσχημοι δεν το αντιλαμβάνονται, ειναι ευθύνη των πολιτών να το απαιτήσουν.  Με παρεμβάσεις, κινητοποιήσεις, ντουντούκες, με όποιο τρόπο διαθέτει η ταλαιπωρημένη και εξευτελισθείσα κοινωνία των πολιτών, οφείλει να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους λογής - λογής Κρατούντες: Αρκετά! Ως εδώ και μη παρέκει! Έχει και η ανοχή τα όριά της!
Βέβαια κάποιοι ίσως διερωτηθούν: "Άντε και τους δώσαμε τα παπούτσια στο χέρι, ελπίζω αυτη τη φορά χωρίς πολυμηδενικές αποζημιώσεις, οι αντικαταστάτες τους θα ειναι καλύτεροι; Άραγε δεν έχουμε ξαναζήσει το έργο"; Αλοίμονο
όμως αν πιστέψουμε ότι σ αυτόν τον τόπο δεν υπάρχουν ικανοί, σωστοί επαγγελματίες που να ειναι σε θέση να ανταποκριθούν επαρκώς στις απαιτήσεις του όποιου αξιώματος. Αλοίμονο αν κατατάξουμε το ανθρώπινο μας δυναμικό στην κατηγορία των "σκουπιδιών". Αν ειναι κάτι που δεν υπάρχει, ή τουλάχιστον δεν είδαμε ακόμα, ειναι την πολιτικη απόφαση να εμπιστευτούμε και να επενδύσουμε σε αυτές τις ανιδιοτελείς προσωπικότητες. Όσο οι φορείς εξουσίας λειτουργούν με γνώμονα το ίδιον συμφέρον και όχι το συμφέρον του συνόλου, οι ιδιοτελείς, οι χαμαιλέοντες, οι μετριότητες και οι μαριονέτες θα επικρατούν των αρίστων. Αλλαγή ρότας ειναι που χρειαζόμαστε, αλλαγή νοοτροπίας και κουλτούρας άσκησης εξουσίας.
Όμως φοβούμαι ότι βιάζομαι να εκφράσω κρίσεις για τα μελλούμενα. Προέχει το παρόν. Ενώνοντας λοιπόν τη φωνή μου με αυτη του μέσου αγανακτισμένου πολίτη αναφωνώ:
- Μπουχτήσαμε πιά! Δεν σας θέλει ο λαός, τα μπογαλάκια σας και μπρος!