22/02/2015 08:44:00

Στριμώχνω τη λογική προσπαθώντας να καταλήξω σε συμπέρασμα. Ομολογώ ωστόσο ότι κάπου χάνω το νήμα. Διότι αν δεν κατάλαβες τι θέλει, πώς τον στηρίζεις; Κι αν στηρίζεις κάποιον που δεν κατάλαβες τι θέλει, πώς το κάνεις αυτό; Δια της "ευγλώτου" σιωπής μήπως; Θα μου πείτε "η σιωπή είνα χρυσός", διότι δύναται να ερμηνευτεί  κατα το δοκούν: μπορεί να σημαίνει Βούδας αλλά ταυτόχρονα και Κούδας!...Κι όσο προσπαθείς να εξηγήσεις, τόσο περισσότερο χάνομαι στις μεταφράσεις. Πάνω που καταγράφω τη δεδηλωμένη διαχρονική δέσμευση (ωχ) για στήριξη των όποιων αποφάσεων της Αθήνας, μου πετάς κατάμουτρα τη διαφωνία, υπό μορφή βέβαια ανησυχίας, για τους χειρισμούς της Ελληνικής Κυβέρνησης, η οποία κατ´ εσέ πάντα πολιτεύεται στηριζόμενη "όχι στα δεδομένα, αλλά σε συνθήματα". Προφανώς μεταξύ Γιάνη και Χάρη υπάρχει διάσταση απόψεων εφ´ όλης της ύλης. Άσε που ο μεν πρώτος ανεβάζει τον πήχη στα όρια του αδύνατου, τη στιγμή που ο δεύτερος ουσιαστικά ταυτίζει το εφικτό με το ευκταίο...

Πέραν όμως απο σοφιστείες και εποικοδομητικές ασάφειες θα πρέπει να σημειώσουμε το εξής: Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου θα προτιμούσε στη θέση που αυτή τη στιγμή κάθεται ο Βαρουφάκης να καθόταν ένας κλώνος του Σόιμπλε. Και αυτό δεν αποτελεί μομφή, κάθε άλλο. Και εξηγώ: Ο ΥΠΟΙΚ, όπως εν γενει η Κυβέρνηση Αναστασιαδη, αλλά και η ηγεσία του ΔΗΣΥ δεν έκρυψαν την προσήλωσή τους στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθεί, με ελάχιστες αποχρώσεις
, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Για το Χάρη η έξοδος απο την κρίση περνά μέσα απο την πιστή τήρηση των όρων του μνημονίου. Το ότι η δανειακή σύμβαση στηρίζεται σε αντιλαϊκά μέτρα και σε πολιτικές λιτότητας για τον Υπουργό της Οικονομίας της Κύπρου αποτελεί το "αναγκαίο κακό" προκειμένου η χώρα να βγει απο το αδιέξοδο. "Πρώτα διασφαλίζουμε τη βιωσιμότητα του Κράτους και των τραπεζών κι ύστερα βλέπουμε" - αυτή ειναι η κλασσική θέση που με ελάχιστες παραλλαγές ακούμε να διατυπώνεται κατ´ επανάληψη, επαναλαμβάνω όχι μονο από το  Χάρη Γεωργιάδη, αλλά γενικότερα από τους κυβερνώντες. Να θυμίσω επιπλέον δηλώσεις αξιωματούχων του Κυβερνώντος κόμματος αλλά και ορισμένων που σήμερα βρίσκονται στην Αντιπολίτευση, ότι "και μνημόνιο να μην είχαμε τα μέτρα που προνοεί έπρεπε να τα υιοθετήσουμε". Άρα η στάση που τήρησε ο Κύπριος Υπουργός στο Eurogroup απέναντι στο αίτημα της Ελλαδας, ειναι στάση που στηρίζεται στην οικονομική φιλοσοφία που υπηρετεί και ως εκ τούτου πρέπει να θεωρείται "φυσιολογική". Κι όχι μονο φυσιολογική, αλλά και συνεπής, έντιμη απέναντι εννοείται  στους "φίλους" και ομοϊδεάτες του. Παρά να "μασήσει τα λόγια του, καλύτερα να τα καταπιεί"...

 Έλα όμως που στη μέση υπάρχει το ενιαίο δόγμα, το οποίο "υποχρεώνει" την Λευκωσία να στηρίζει αποφάσεις υψίστης σημασίας που λαμβάνει η Αθήνα και ταναπαλιν; Και οι σημερινοί Κυβερνώντες ειναι οι τελευταίοι που μπορούν ν αμφισβητήσουν τη λογική του ενιαίου δόγματος μια κι αυτό συνομολογήθηκε επί δικής τους Προεδρίας. Μάλιστα πηγαίνοντας ένα βήμα πιο μπροστά θά λεγα καλά κάνει ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ να μη θέτει όρους, διότι με βάση τη συμφωνία αυτή, η Κύπρος δεσμεύεται να στηρίζει την Ελλαδα, ακόμη κι αν αυτή αποφασίσει να εξέλθει της Ευρωζώνης! Εδω λοιπόν έγκειται η "τραγωδία" του φίλτατου Υπουργού Οικονομικών. Ότι μετά και την παρέμβαση του Προέδρου, από δω και μπρος ειναι υποχρεωμένος αν και νεοφιλελεύθερος
, να στηρίζει δια λόγου κι όχι δια της σιωπής τους "αντισυστημικούς ακροβατισμούς" του ΣΥΡΙΖΑ. Να στηρίζει δηλαδή κάτι που δεν πιστεύει, μια πολιτική που θεωρεί αδιέξοδη και επιζήμια τόσο για την Ελλάδα, όσο ίσως και για την Κύπρο.

Άρα μην πυροβολείτε τον πιανίστα για τις φάλτσες νότες. Ο άνθρωπος δηλώνει λάτρης της κλασικής, την τζαζ μουσική ούτε να την ακούσει δεν θέλει...