15/02/2015 11:12:00

Για να φτιάξεις αυγολέμονο δεν χρειάζεσαι μονο χυμό λεμονιού, χρειάζεσαι κι αυγά, τα οποία μάλιστα πρέπει και να σπάσεις! Για να λύσεις το Κυπριακό δεν αρκεί να το θέλεις εσύ, πρέπει να το θέλει κι ο "απέναντι", τον οποίο μάλιστα πρέπει να κερδίσεις.

Η δημοσκόπηση που δημοσίευσε ο "Πολίτης" την περασμένη Κυριακή είναι αποκαρδιωτική. Πιο αποκαρδιωτικό όμως ειναι το γεγονός ότι τα ευρήματα της δημοσκόπησης πέρασαν απαρατήρητα, δεν αποτέλεσαν αντικείμενο σχολιασμού απο τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου, δεν ανησυχήσαν κανέναν. Θα μου πειτε - και ίσως να έχετε δίκαιο, στο προσκήνιο τη βδομάδα αυτή υπήρξαν εξίσου σημαντικά ζητήματα, όμως δεν θα έπρεπε τα ευρήματα της έρευνας να μας προβληματίσουν, έστω και σ´ ένα ελάχιστο βαθμό;

 Ποιό είναι το κεντρικό μήνυμα  της δημοσκόπησης; Ότι η πλειοψηφία των Τουρκοκύπριων δεν μας εμπιστεύεται, ότι το ενδιαφέρον για λύση έχει ατονίσει, ότι η ιδέα για δημιουργία δύο "φιλικών" κρατών, το ένα πλάι στο άλλο κερδίζει συνεχώς έδαφος.

 Άθελα η μνήμη γυρίζει 12 χρόνια πίσω, τότε που οι Τουρκοκύπριοι ανεμίζοντας την Κυπριακή σημαία πλημμύριζαν τις πλατείες και τους δρόμους της κατεχόμενης Λευκωσίας κραυγάζοντας συνθήματα υπέρ της επανένωσης της κοινής πατρίδας και της απομάκρυνσης όλων των ξένων στρατευμάτων... Και διερωτάσαι φωναχτά: Γιατί δεν αδράξαμε τότε την ευκαιρία; Γιατί αφήσαμε την εσωστρέφεια και τα φοβικά σύνδρομα να επικρατήσουν; Γιατι δεν αξιοποιήσαμε τις συγκυρίες, δεν αναλάβαμε πρωτοβουλίες, γιατι αποδειχθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων; Ξέρω ότι πολλοί έχουν έτοιμες αρκετές δικαιολογίες - άλλες λογικές, άλλες παράλογες. Όμως δεν παύουν να ειναι δικαιολογίες... Εκείνο που δυστυχώς μετρά, ειναι το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα σε ένα μεγάλο βαθμό αποτυπώνεται στην τελευταία δημοσκόπηση.

Βέβαια υπάρχει ο ισχυρισμός ότι σε περίπτωση κινητικότητας και δημιουργίας προϋποθέσεων λύσης, τα δεδομένα μπορεί να διαφοροποιηθούν προς το θετικότερο. Ίσως ναι, ίσως όμως και όχι. Και επειδή δεν μπορούμε να στηριζόμαστε σε υποθέσεις, καλό ειναι η πλευρά μας να προβεί σε κινήσεις, ν αναλάβει πρωτοβουλίες προκειμένου αν μη τι άλλο, να βελτιώσει την άκρως αρνητική εικόνα που έχουν για μας οι Τουρκοκύπριοι. Πρώτα όμως θα πρέπει, με καθυστέρηση μισού αιώνα, να αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε, ποια λύση επιδιώκουμε. Και μην βιαστεί να πει κάποιος ότι το θέμα αυτό ξεκαθάρισε με τις ομόφωνες αποφάσεις του 1989, διότι δυστυχώς δεν ειναι έτσι τα πράγματα. Οι δήθεν ομόφωνες αποφάσεις του ´89 θυμίζουν "μνήμα του Αγίου Νεοφύτου",  αφού ο κάθε ένας δίνει την ερμηνεία που τον βολεύει. Η αλήθεια ειναι ότι μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα υπάρχει ένα πραγματικό μωσαϊκό απόψεων για την επιδιωκόμενη λύση: Απελευθέρωση με δημιουργία δεύτερου ελληνικού Κράτους, επιστροφή στο Σύνταγμα του 60, ΔΔΟ, Ομοσπονδία με "σωστό" περιεχόμενο, χαλαρή Ομοσπονδία,  Συνομοσπονδία, διατήρηση του σημερινού στάτους κβο, βελούδινο διαζύγιο και δημιουργία δυο Κρατών. Αν μάλιστα στην "πολυφωνία" αυτή προσθέσουμε και τα πρωτόγονα σύνδρομα που κουβαλούμε και τα οποία "απαγορεύουν" στον Άλφα να πλησιάσει τις θέσεις του Βήτα και στο Γάμμα να ομοφωνίσει με το Δέλτα, τότε μπορούμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα, η οποία θυμίζει "Πύργο της Βαβέλ" κι όχι...ομόφωνες αποφάσεις. Επειδή όμως στην περίπτωση του Κυπριακού, καλώς ή κακώς, η λύση θα πρέπει να τύχει της έγκρισης της πλειοψηφίας του λαού, καλά κάνουμε να κάτσουμε κάτω, να συζητήσουμε, να "μετρηθουμε", να "κονταροκτυπηθουμε", αλλά στο τέλος ν'  αποφασίσουμε δημοκρατικά ποιο δρόμο θα περπατήσουμε, ποιο εφικτό μοντέλο λύσης ειναι πιο κοντά στο ευκταίο. Μπορούμε; Θέλουμε;...

Εκτός βέβαια αν η σημερινή κατάσταση πραγμάτων μας βολεύει, όσους βέβαια βολεύει. Και ίσως αυτός ειναι και ο λόγος που κανείς, ή έστω ελάχιστοι ασχολήθηκαν με τα ευρήματα της δημοσκόπησης. Επειδή απλως μας βολεύουν, ή ακόμα χειρότερα επειδή θεωρούμε ότι δεν μας αφορούν. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως θα πρέπει να διαφοροποιήσω την εισαγωγή: Για να φτιάξεις αυγολέμονο δεν χρειάζεσαι μονο χύτρα, χρειάζεσαι τόσο αυγά, όσο και χυμό λεμονιού...