01/02/2015 12:29:00

 



Ου γαρ το ειπείν καλώς καλόν, αλλά τω ειπόντι δράσας τα ειρημένα. ( Το καλό δεν είναι τα λες καλά, αλλά [το καλό είναι] αυτός που τα λέει να κάνει αυτά που λέει.)

 Προφανώς ο αρχαίος φιλόσοφος Ζήνων, όπως κι εμείς αιώνες αργότερα, είχε μπουχτίσει από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις των ηγετών της εποχής του. Για αυτό μπροστά στις βαρύγδουπες διακηρύξεις των πολιτικών, μας καλεί να κρατάμε μικρό καλάθι.

Οφείλουμε όμως να σημειώσουμε ότι οι πρώτες κινήσεις του Αλέξη συνάδουν με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Τι υποσχέθηκε; Αλλαγή και ελπίδα! Ποιες ήταν  οι πρώτες αποφάσεις;

Ορκίστηκε στο Σύνταγμα κι όχι στο Ευαγγέλιο, πήγε στο σκοπευτήριο τιμώντας τους ήρωες της Καισαριανής, πρότεινε γυναίκα για την Προεδρία της Βουλής, διόρισε ένα τυφλό πολιτικό σε Υπουργική θέση, άφησε εκτός Κυβέρνησης τη διαπλεκόμενη ολιγαρχία, έδειξε εμπιστοσύνη σε νέα πρόσωπα, αξιοποίησε την ακαδημαϊκή κοινότητα, απομάκρυνε τα κάγκελα από το Σύνταγμα και τις κλούβες από τα Εξάρχεια, δεν κώλωσε και τά ´χωσε στην Φεντερίκα Μογκερίνι. Όπως και να το κάνουμε οι προκάτοχοι του, ακόμη και ο ψηλός με το ζιβάγκο, δεν μας συνήθισαν σε τέτοιες κινήσεις και μάλιστα με το "καλημέρα" της θητείας τους. Άρα μια αίσθηση αλλαγής, είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε με το περιεχόμενο των ενεργειών, καταγράφεται. Μάλιστα μέσα ή πίσω από τις γραμμές, μορφοποιείται και μια προοπτική ελπίδας.

Θα μου πείτε "σιγά τα ωά" και "τζάμπα μάγκας". Η μεγάλη δοκιμασία θα είναι όταν βρεθεί ενώπιον του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών. Και εκεί δεν θα είναι αρκετό να υψώσει τη γροθιά, εκεί πρέπει να πείσει και ταυτόχρονα να κερδίσει την παρτίδα. Δεν θα διαφωνήσω. Όμως για την ώρα κρίνουμε το πρακτέο. Τα μελλούμενα, στην ώρα τους. Πέραν τούτου όμως, ακόμα και μόνο επικοινωνιακά να προσεγγίσουμε το ζήτημα, τις εντυπώσεις τις κέρδισε!  Κι όχι μόνο τις εντυπώσεις...

Και η συμμαχία με τον Καμμένο; Πολλοί, ανάμεσα τους και η νεοεκλεγείσα Σια Αναγνωστόπουλου, συγχύστηκαν κι αγχώθηκαν, αφού "με τους ΑΝΕΛ μας χωρίζει ολόκληρος αξιακός κόσμος". Αριστερός ριζοσπάστης ο ένας, δεξιός και συντηρητικός ο άλλος, πώς "έσονται εις σάρκα μία"; Προφανώς ο νέος Πρωθυπουργός κι άλλοτε Κνίτης, θυμήθηκε τον παππού Λένιν: "Προκειμένου η υπόθεση της εργατικής τάξης να πάει έστω κι ένα βήμα μπροστά, μέχρι και με το διάβολο μπορώ να συμμαχήσω". Ζύγισε τα δεδομένα και επέλεξε το καλύτερο υπό τας περιστάσεις. Και εξηγούμαι: Από  τη στιγμή που προεκλογικά είχε δεσμευτεί να προχωρήσει σε ρήξη με το μνημόνιο, δεν είχε και πολλές επιλογές. Αφού για το ΚΚΕ "δεν υπήρχε λόγος ούτε για συνάντηση" και το Ποτάμι δεν ξέρει κατά που φυσάει ο άνεμος, η επιλογή του Καμένου ήταν μονόδρομος...

Αρκετοί πάντως αμφισβητούν τις προοπτικές και τη δυνατότητα λειτουργικής συνεργασίας του όντως ετερόκλητου νέου κυβερνητικού σχήματος. Πώς θα καταφέρουν οι "τρελοί" εναλλακτικοί της Αριστεράς να βρεθούν στην ίδια γραμμή με τους "γραβατωμένους" εθνικιστές της Δεξιάς; Απορία λογική κι αν θέλετε αυτό θα είναι ένας από τους γρίφους που πρέπει να λύσει, ή ένα από τα πολλά στοιχήματα που πρέπει να κερδίσει η Κυβέρνηση Τσίπρα. Βέβαια στη θεωρία της Διαλεκτικής μαθαίνουμε ότι μέσα από την μάχη των αντιθέσεων ενίοτε, και υπό προϋποθέσεις, καταλήγουμε στη σύνθεση.

Και το Χρηματιστήριο που κατρακυλά; Οι προειδοποιήσεις των διεθνών Οίκων αξιολόγησης για επιστροφή στα "σκουπίδια"; Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αυτή είναι  η λογική και η πολιτική των αριθμών, είναι η αντίδραση του Συστήματος στον τσαμπουκά του Έλληνα που φαίνεται να ξυπνά από το λήθαργο. Από την άλλη βέβαια, όταν συνειδητά αποφασίζεις να κάνεις παιχνίδι στο γήπεδο του αντιπάλου, οφείλεις να είσαι προσεκτικός στις αντεπιθέσεις. Μ' άλλα λόγια, και νομίζω ο Τσίπρας το επεσήμανε ήδη, καλό θα είναι οι Υπουργοί να μιλάνε λιγότερο. Αυτό που θα τους κρίνει πλέον δεν είναι η ενθουσιώδης διακήρυξη προθέσεων, αλλά οι πράξεις και τα έργα τους...

Ειλικρινά δεν θέλω να βάλω την άμαξα μπροστά από το άλογο κι ούτε να κυνηγώ πεταλούδες μέσα στο Χειμώνα. Όμως την ίδια στιγμή θέλω να ελπίζω - βλέπετε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ότι  θα δούμε επιτέλους στην Ελλάδα και ίσως κάποτε στην Κύπρο, ένα πολιτικό που το πρωί θα θυμάται και δεν θα κάνει γαργάρα τα όσα  υποσχέθηκε το βράδυ. Ζητάω πολλά;

Και επαναλαμβάνω η θέση αυτή  δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνώ ή όχι με το περιεχόμενο των δεσμεύσεων Τσίπρα. Συνέπεια λόγων και έργων, αυτό είναι το ζητούμενο.

Επιπλέον, ένας πολιτικός που κέρδισε τη ψήφο, ή την ανοχή της μισής Ελλάδας δικαιούται μια ευκαιρία. Διαφωνείτε;