11/01/2015 20:48:00


Μην ξυνιζεις τα μούτρα! Απλως κάνε στροφή και κοιτάξου στον καθρέφτη. Εντάξει μπορεί η οψη να ξεγελά, σίγουρα  δεν βελάζεις όμως κατα βάθος, παραδέξτου το, είσαι κι εσύ όπως κί εγώ, όπως όλοι μας, μέρος του κοπαδιού της σιωπής. Δεκαετίες τωρα, γενιές ολόκληρες, γαλουγηθηκαμε με δάσκαλο τον ωχαδερφισμό και την ένοχη σιωπή. Βλέπαμε τον πατέρα μας να κρυβει εισοδήματα απο το φόρο και καμαρώναμε, ακούγαμε ότι ο γείτονας με τη βοήθεια του κόμματος βολεύτηκε στο Δημόσιο και ζηλεύαμε, αφουγκράζόμασταν το οχετό που κυλούσε ορμητικά κάτω απο τα πόδια μας και σιωπούσαμε. Δεν βαριέσαι, έλεγες, "ας φράξουν τη φωτιά άλλα στήθη". Κι όταν ο οχετός εγινε ποτάμι, κι οταν το ποτάμι αγρίεψε, ξεχείλησε κι απειλεί να μας πνίξει, εσυ βγάζεις το κεφάλι εξω απο τα σκατά, οχι για να τσιρίξεις, ή να ουρλιάξεις, αλλά απλώς για να δικαιολογηθείς:
- Εγώ εν τζιαι...
Ναι, συμφωνω, δεν ανήκουμε στη "φαμίλια του Παγκαλου" και σίγουρα δεν τα φάγαμε "όλοι μαζί". Μια ζωη απο κάτω ήσουν, μια ζωή σφαλιάρες και προσβολές θυμάσαι. Όμως σιωπούσες, αυτή ειναι η ενοχή σου. Έβλεπες όλα τα στραβα κι ανάποδα και σιωπούσες. Σιωπούσες διότι ίσως κατα βάθος ήθελες να χεις και συ μια θεση στο τραπέζι της διαπλοκής και του ρουσφετιού, να πάρεις και συ το κατι τις σου, να βολευτείς όπως, όπως... Κι αν ακόμα ανήκες στην ομάδα των τίμιων, των εργατικών και των ξηγημένων, δεν είχες το θάρρος ούτε καν να διαμαρτυθείς: "Δεν βαριέσαι ρε αδελφέ, εγω θα σώσω αυτον τον τόπο"; Ακόμα κι αν δεν ήσουν τίποτε απ´ όλα αυτά, αν ήσουν αυτο που λεν "η εξαίρεση", στην πραξη ήσουν απελπιστικά
μόνος, ήσουν μια παραφωνία που επιβεβαίωνε τον  κανόνα, τον κανόνα της σιωπής...
Αλλά ακόμα και τώρα που σου ´χουν βάλει τη θηλειά στο λαιμό, που έχουν καταδικάσει τα παιδιά σου στην ανεργία, πώς αντιδράς; Κάθεσαι στον καναπέ σου μιξοκλαίγοντας και βρίζοντας μέσα απ´ τα δόντια σου, άηχα. Δεν βρήκες το θάρρος όχι να κτυπήσεις τη γροθιά στο τραπέζι του ρουφιάνου που σε θαψε στο αποχετευτικό, αλλά ούτε καν να βγεις στο δρομο για να δώσεις φωνή στην οργή σου....
Πως σε κατάντησαν ετσι;
Όχι δεν σε κατηγορώ. Να σε και να μας καταλάβω θέλω. Ώρες, ωρες ρίχνω κρυφές ματιές στον καθρέφτη, βλέπω τους ρινόκερους που λυμαίνονται την πόλη και διερωτώμαι αν το συστημα του "Μεγάλου Αδελφού" ειναι ανίκητο.  Σε αλλοτρίωσαν, σε απονεύρωσαν, σε έμαθαν να βλέπεις και να μην μιλάς, να θέλεις αλλά να μην διεκδικάς, να βολεύεσαι όπως μπορείς, να εισαι ένας σιωπηλός, ασήμαντος αριθμός στο καπάδι της σιωπής...
Όμως το σύνθημα στο τοίχο ειναι ξεκάθαρο: "Όσο τα πρόβατα βελάζουν, τόσο οι λύκοι θα ουρλιαζουν"!