04/01/2015 20:11:00
 
                        Της Χριστινας Πετριδη 
 
"Αύριο στις 8 το πρωί, σας περιμένω. Νάστε νηστική και διψασμένη."
Με ψυχή απούσα και βλέμμα απλανές, ανέβηκε η Ειρήνη τα σκαλιά της κλινικής.
Ακολούθησε σαν ρομπότ την νεαρή Βουλγάρα νοσοκόμα σε πριβέ δωμάτιο. Της έδωσε γαλάζια ρόμπα με λουριά διατάζοντας την ψυχρά, να ξεντυθεί και αφου την φορέσει, να της κτυπησει κουδούνι. Ενα βλέμμα αποστροφής, διέκρινε η Ειρήνη στα μάτια της Βουλγάρας! Αφου φόρεσε το γελοίο ένδυμα και το δέσε όπως όπως, ειδοποιήσε την αλλοδαπή. Αυτη με την σειρά της, την οδήγησε στο κρύο χειρουργείο, αφου την περπάτησε σαδιστικά, 'έξω απ΄το δωμάτιο νεογνών. Μπαλόνια ρόζ, γαλάζια, κίτρινα, δεμένα στα κρεβατακια, που'ταν γεμάτα φρέσκα, ολοκαίνουργια ανθρωπάκια να ονειρεύονται αμνιακά ήρεμα υγρά.
Της είπε να ξαπλώσει και να αποθέσει τα πόδια αριστερά και δεξια του κρεβατιού στους ειδικούς στύλλους, όπου θα την έδενε. Η Ειρήνη έκλεισε τα μάτια, και υπάκουσε. 
"Να περιμένει εντώ, ώσπου ντόκτορ κάμ", της έφτυσε και έφυγε.
Περιεργάστηκε με το βλέμμα τον χώρο η Ειρήνη, ΄΄οσο της επέτρεπε η άβολη στάση της. Το σταίνλεςς στηλ και η παγωμάρα, κυριαρχούσαν στον χώρο. Σφάλισε τα μάτια, κι'άρχισε να απαγγέλνει τον πίνακα του εννια.....Αυτον που πάντα την δυσκόλευε....."μιά φορά το εννιά, εννιά, δυο φορες το εννιά δεκαοκτω..."
Δεκαοκτώ και οι μέρες, που δεν είχε σημεία ζωής του. Καπου εκει, σταματησε τον πίνακα. 
Δυό μήνες πριν, κατάφεραν και τό σκασαν για Αγγλία. Ζήτησε η Ειρήνη άδεια απ'τον διευθυντη του σχολείου, όπου εκει δίδασκε μουσική σε πρωτάκια δημοτικού, είπε στην μαμά της κάτι μπουρδες για συνέδριο, και ξετρύπωσε το διαβατήριο της. Ο Πέτρος πάλιν δυσκολευτηκε λίγο να δικαιολήσει το ταξίδι στην σύζυγο, μα τελικά τα κατάφερε.
Τρείς μέρες, δεν ξεμύτισαν απ'το βικτωριανό δωμάτιο του ξενοδοχειου. Μοιράστηκαν σκέψεις, ΄όνειρα, ελπίδες, οργασμούς και μπόλικα γέλια. Ψώνισαν, έφαγαν, τραγουδησαν, γέλασαν μέχρι σκασμού όταν επιτέλους την τέταρτη μέρα, τρύπωσαν σε εγγλέζικη ζεστή πάμπ!
 
Επέστρεψαν στο νησί ανανεωμένοι, και συνέχισαν τις μίζερες ζωές τους. Αυτή σχολειο, σπίτι και ξεσκάτισμα της ανύμπορης μάνας, αυτός, δουλειά, σπίτι, διαβάσματα των παιδιών, και ντάντεμα της ανασφαλους συζυγου.
Σουβενίρ του ταξιδιού, μια καθυστέρηση στον κύκλο της Ειρήνης. Μια βδομάδα πέρασε, κοιτώντας και ξανακοιτόντας τις δυό ροζ παράλληλες γραμμουλες του DIY τεστ εγκυμοσύνης. Το κουνούσε, το κτυπούσε, το ριχνε με βία στον τοίχο, μα οι γραμμούλες επέμεναν. Αφου ξεπέρασε το σοκ, πηρε το κινητό, και του τέξταρε τα νέα! Δεκαοκτώ μέρες πέρασαν, δίχως απάντηση του. Με πόδια ανοικτά και δεμένα στους ψυχρούς στύλλους, σαν αστραπή πέρασαν οι υποσχεσεις του, στο αεροδρόμιο Χιθροου. "Δεν προσέχαμε Πέτρο, και φοβάμαι"...."Τιποτα να μην φοβάσαι. Εδω ειμαι γώ, και μακάρι νάναι κορίτσι να σου μοιάζει", κ΄'άλλαζαν κουβέντα......
 
 
"Ειρήνη είστε σίγουρη γι'αυτο?" Ρώτησε στοργικά ο γιατρός, καθώς η Βουλγάρα άδειαζε τον κλίβανο και έστρωνε τα εργαλεία δίπλα του......
Κούνησε καταφατικά το κεφάλι η Ειρήνη, αφού ήξερε πως αν ξεστομιζε κάτι, λυγμοί θάταν......
Ανοιξε την πετάλουδα στον καρπο της ο νεαρός αναισθησιολόγος με την αλογοουρά, της αμόλυσε βάλσαμο, και ξεκίνησαν μαζί να μετράν........1,2,3,4............
 
"Ευτυχώς που ήρτες γιε μου" είπε η γρια Φροσούλα στον εγγονο της......"Ελα, τζαι ώσπου να σου κάμω καφέ, τσέκκαρε τουτον το μαραφέττιν που μου εγόρασεν η μάνα σου, για να μεν εσιει την έννοιαν μου ιμις. Εσιει δκυο φτομάδες αλόπος, που αναμοσβήνει τουτη η λαμπουα. Εν καταλαβω" 
Καθως απομακρύνεται η γριά στο κουζινάκι, ο νεαρός πατάει το κιβωτιο μυνημάτων του πεπαλαιωμένου Νόκια! "Πέτρο μου, είμαι έγκυος" έγραφε. Αφου γέλασε ο μικρός, το'κανε ντηλήτ!
"Έσασες μου το γιέ μου?"
"Ναι ρε γιαγιά. Λάθος αριθμό θάκανε οποια και νάταν, μα μάλλον θάχουν χαρές σε καποιο σπίτι......."
"Μακάρι γιέ μου!"