28/12/2014 19:39:00

 

 

Η Μαρί ήταν η απόδειξη του αεικίνητου. Σου έδινε την εντύπωση ανθρώπου που ποτέ δεν μένει στον ιδιο τόπο για περισσότερο απο μερικά δευτερόλεπτα. Μάλιστα ήταν φορές που διερωτώμουν αν στο καθημερινό της πρόγραμμα και γενικά στην ζωη της υπήρχαν έννοιες όπως "ανάπαυση" και  "ύπνος". Και μα τω Θεώ δεν υπερβάλλω. Χαράματα, πρωί- πρωί με τη δροσούλα, όταν ετοιμαζόμουν να βγάλω το "θηρίο" για βόλτα, την έβλεπα να κατηφοριζει ήδη το λόφο με το καλαθάκι της γεμάτο άλλοτε με παπουτσοσυκα, σπαραγγια, μολώχες, μόσφιλα, κι' άλλοτε, ιδιαίτερα μετά τα πρωτοβρόχια του Οκτώβρη, γεμάτο με κάθε λογής, φρεσκότατα  μανιτάρια. Ειδικά τα μανιτάρια, ηταν η ειδικότητά της.

- Καλημερα Μαρί! Μα που στην ευχή βρίσκονται κρυμμένα αυτα τα κόκκινομανίταρα; Μια ολόκληρη ώρα γυρόφερνα χθες τα πεύκα, αλλά δεν βρήκα ούτε ένα για δείγμα, ενώ εσύ, λες και τα είχες κανει παραγγελία...
- Ειναι που δεν έμαθες ακόμα να βλέπεις πίσω απ´ αυτό που φαίνεται, μ' απαντούσε χαμογελώντας. Δεν αρκεί να εχεις τα μάτια ανοιχτά, πρέπει ταυτόχρονα να μπορείς και να βλέπεις, μου έλεγε με νόημα χωρις ούτε καν να κοντοσταθεί...

"Να μάθω να βλέπω πίσω απο αυτό που φαινεται"... Μεγάλη κουβέντα, σκέφτηκα. Πάντως εγώ το μόνο που έβλεπα ηταν ένα άνθρωπο συνεχώς εν κινήσει, ένα άνθρωπο πολυάσχολο, χαμογελαστό, γεμάτο θετική ενέργεια και χαρά. Το μικρο αγρόκτημα που διατηρούσε, μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο περα απ´ το δικό μας, έμοιαζε με πολύχρωμο μελίσσι με μια μόνο μέλισσα. Τουλάχιστον ετσι την έβλεπα εγω.... Η Μαρί σκαλίζει, η Μαρί κλαδεύει, η Μαρί μαζεύει ξύλα για το τζάκι, η Μαρί ζωγραφίζει στον ήλιο... Ξέχασα να σας πω ότι η Μαρί ήταν ζωγράφος... Συνήθως άπλωνε ένα μεγάλο πανί στο δάπεδο μπροστά απο την πισίνα, έβαζε στη σειρα πινέλα και μπογιές και δώστου περα δώθε, πάνω - κάτω, μέχρι να τελειώσει. Μετα το άφηνε να στεγνώσει, ακολούθως το τύλιγε προσεκτικά, το φόρτωνε στο πορτμπαγαζ της "κατσαρίδας" και.....
"Ευτυχώς υπάρχουν ακομα καταστηματάρχες, εμποροι και εκθέτες που αντι τα τυπωμένα προτιμούν τα ζωντανά χρώματα", μου εξήγησε μια μερα που ζήτησε τη  βοήθεια μου για να διπλωσουμε ένα εξαμετρο καμβα.

Το αγαπημένο χομπι της Μαρί ήταν οι κατασκευές. Σπάνια αγόραζε κάτι έτοιμο, προτιμούσε να τα φτιάχνει όλα με τα χερια της. Εκτός απο ζωγραφος, ήταν και "ξυλουργός", "ελαιοχρωματιστης", "υδραυλικός", "κηπουρός", "μηχανικός" και βεβαίως μια φοβερή μάγειρας - ζαχαροπλάστης.Τα βραδια, η κουζίνα του αγροκτήματος μετατρεπόταν άλλοτε σε ζαχαροπλαστείο κι άλλοτε σε μαγειρείο... γαλλικών προδιαγραφών. Αν και εχει περασει καιρος, στον ουρανίσκο μου παραμένει ακόμη η ανεπανάληπτη γευση απο τις μανιταρόπιττες της Μαρί. Παραμόνευα και μόλις την έβλεπα κατα το μεσημεράκι να επιστρέφει με την "κατσαρίδα" απο τη γειτονική κωμόπολη, έπαιρνα τηλέφωνο στο "Λιχούδα" κι έδινα παραγγελία:
- Ενα κέικ με φρούτα του δάσους, δυο σπανακόπιττες, μια χορτόπιττα, δυο μανιταρόπιττες - σφολιάτα και μια μαρμελάδα βερύκοκο παρακαλω!
- Απο τα χερια της Μαρί;
- Εννοείται!

Αχ Μαρί, Μαρί...

Ολα τα έκανε η Μαρί. Το μονο που ηταν λίγο... αντικοινωνική. Ετσι τουλάχιστον πίστευαν οι περίοικοι. Όμως - κατα που έλεγε κι η ίδια, αυτο που φαινεται δεν πάντα αυτο που ειναι. Δεν ειναι πως απέφευγε τον κόσμο και τις κοινωνικες συναναστροφές. Κάθε άλλο. Απλως η Μαρί δεν ήθελε να χαραμιζει τη ζωή της μεσα στην πολυ συνάφεια του κόσμου. Ηταν επιλεκτική και ήξερε να θέτει προτεραιότητες. Δεν ακολουθούσε, ούτε έδινε σημασία στα μασημένα, πολυσυζητημένα  και άσκοπα. Αντιμετώπιζε τη ζωή ως μια "μοναδική ευκαιρία" κι ηθελε να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για ό,τι την αφορούσε. Μοίραζε το χρόνο της όπως η ίδια θεωρούσε πιο σωστό. Η αληθεια ειναι ότι έδινε περισσοτερο χρόνο στον εαυτο της, στην τέχνη, στα βιβλία της. Αντι για καφέ και κουτσομπολιό, προτιμούσε να χώνεται ολόκληρη άλλοτε στις μπογιές, κι άλλοτε στα συγγράμματα του Λάμα Όλε Νυνταλ. Κατάφερνε  με ενα αξιοζήλευτο τρόπο να συνδυάζει την αυτοσυγκέντρωση με τις εργασίες στον κήπο, τη μαγειρική με τη μελέτη και τη ζωγραφική με τους μακρινούς περιπάτους. Γι αυτο ήταν συνεχώς σε κινηση, λες και ήθελε να προλάβει το χρόνο που προπορευόταν.


Οταν εκείνο το πρωινό ξυπνήσαμε απο το ουρλιαχτό του ασθενοφόρου, δεν ξέραμε τι να υποθέσουμε: Ξαφνική  αδιαθεσία; Δηλητηρίαση; Καρδιακό επεισοδειο; Τι ήταν αυτο που εφερε τους λευκοντυμενους αγγέλους στην πόρτα της Μαρί;

Όλες τις απορίες θα μας της έλυνε λίγες μερες μετά η μοναχοκόρη της αγαπημενης μας γειτόνισσας, η Κριστίν, που ήρθε εσπευσμένα απο τη Τουλούζη για την κηδεία:

Η Μαρί λοιπον, μια κοπελίτσα γεμάτη ταλέντο, δίψα και όνειρα, μπήκε στο Πανεπιστημιο της Σορβώνης για να σπουδάσει ιστορια της τέχνης. Εκει συναντήθηκε για πρωτη φορά με τους αρχαίους Έλληνες καλλιτέχνες, την καλαισθησια των οποίων και ερωτεύτηκε.  Ο έρωτας ήταν τόσο μεγάλος που την οδήγησε στη εκμάθηση της ελληνικης γλώσσας, του εργαλείου με τη βοήθεια του οποίου κατάφερε να μπει στο πετσί, στην ψυχη των ωραίων Ελλήνων. Στην αναζήτηση αυτη ήταν που γνώρισε και τον Άλκη Ιωαννιδη απο την Αμμόχωστο της Κύπρου. Στο πρόσωπο του νεαρού φοιτητή Αρχιτεκτονικής, η Μαρί είδε τη μετενσάρκωση του Φειδία. Ο θαυμασμός εγινε έρωτας, ο έρωτας αγάπη και έτσι οι ζωές τους μπλεχτηκαν παντοτινά.
Στην Τουλούζη που εγκαταστάθηκαν μετα τις σπουδές, ο Άλκης, ως γνήσιος απόγονος του Φειδία και του Καλλικράτη σχεδίαζε θέατρα, πάρκα και όμορφα σπιτια στην εξοχή. Η επιτυχία ήρθε χωρις καθυστερηση και η άνεση που τη συνόδεψε, έδωσε τη δυνατότητα στη Μαρί ν ασχοληθει με ο,τι αγαπούσε: και ήταν τόσα πολλα...
Το ζευγάρι, μαζι με τη Κριστίν που ήρθε κάθ οδόν, περασαν στα προάστια  της Τουλούζης 30 υπέροχα χρόνια. Όταν την πρωτοχρονιά του 2000 ο Άλκης έφυγε απο τη ζωη χωρις προειδοποίηση, η Μαρί, είδε τον κόσμο της να γκρεμίζεται. Ο πόνος του χωρισμού την έριξε στα πατώματα κι απο κει στους δύσβατους δρόμους της κατάθλιψης. Και σαν να μην έφθανε αυτό, ήρθε και η διάγνωση για καρκίνο του μαστού. Ωστόσο στην κλινική όπου μεταφέρθηκε για μαστεκτομή και θεραπεία, η Μαρί έμελλε να συναντήσει το νεο Θεό της στο πρόσωπο του  Ramana Maharshi
ή πιο σωστα στα βιβλία και στη διδασκαλία του Βουδισμού και στο Βεδαντικό διαλογισμό.
Ο μεγάλος δάσκαλος τη βοήθησε να βρει και να συνειδητοποιήσει  το νόημα της ζωης που ειχε χάσει. Βρήκε τρόπο να παντρέψει τη φιλοσοφια των Αρχαίων Ελλήνων με την αναζήτηση της νιρβάνα, την ελληνική εκδοχή του ωραίου με την εσωτερική αρμονία της Ανατολής. Μπήκε στην κλινική μαραμένη και βγηκε απο εκει ανανεωμένη, χαμογελαστή, γεμάτη δίψα για νέες εμπειρίες . Μόλις οι δυνάμεις της, της το επέτρεψαν έφυγε για ένα πολυμηνο ταξίδι στο Θιβέτ κι απο κει στην άλλη άκρη της Γης, στο Περού. Η περιπλάνηση στα φωτεινά μονοπάτια της αυτογνωσίας κράτησε σχεδον τρια χρονια. Το καλοκαιρι του 2004 ανακοίνωσε ήρεμα στην Κριστίν την απόφασή της να μετακομίσει στο νησί του πατέρα της, όπου μέσα στην ησυχία και την αρμονία της Φύσης ήθελε να περασει όσα χρονια της είχαν απομείνει.

Έτσι μπήκε στη ζωη μας η Μαρί. Απλως άνοιξε και μπήκε. Και μεις τη δεκτήκαμε. Κανεις δεν ρώτησε πως και γιατι. Όπως δεν ρωτάς τα διαβαταρικα πουλια που κτίζουν τη φωλιά τους στη γωνιά της βεράντας. Δεν ρωτάς, απλως απολαμβάνεις την ομορφιά και τη συντροφιά τους.

 Κι όπως αθόρυβα ήρθε, ετσι αθόρυβα έφυγε. Δέκα χρονια, όσα της είχαν απομείνει.
Παρεπιμπτόντως η Μαρί δεν έφυγε απο καρκίνο. Τη μάχη εκείνη, την κέρδισε. Ανακοπή καρδιάς, έτσι έγραψαν στο χαρτί. Έφυγε ήσυχα κι ωραία. Όπως έζησε...