19/12/2014 18:28:00


Κόκκινα χείλη, χείλη με το χρώμα της φωτιάς, χείλη τριανταφυλλένια, χείλη σε αποχρώσεις του ροζ... Χειλη ερωτικά, χείλη που σαγηνεύσουν, που προκαλούν, χείλη που εμπνέουν ποιητες, ζωγράφους, καλλιτέχνες..

Είναι όμως και κάποια άλλα χείλη, τα μελανιασμενα απο την παγωνιά, το φόβο, την αρρώστια, χείλη με τη γεύση  του θανάτου...

Όταν μπήκα για πρωτη φορά στον κατάλευκο θάλαμο της κλινικής τα μάτια μου αφου περιπλανήθηκαν ωρα πολλή στο χωρο φωτογραφίζοντας αντικείμενα, πρόσωπα, ψυχές, πήγαν και καρφώθηκαν σε ένα ζευγάρι χείλη με χρώμα...μπλέ. Ανατάραξα... Σ´ ενα φόντο με κρύα, χλωμά χρώματα, τα έντονα μπλε χείλη του κοριτσιού προκάλεσαν ένα μούδιασμα στο κορμί, ένα τράνταγμα και, ναι γιατι να το κρύψω, ένα αίσθημα οίκτου που άγγιξε τα όρια της αποστροφής. Πως γινεται αυτο διερωτήθηκα, το μπλε της θάλασσας και τ ουρανού σε αυτον τον θάλαμο πως δένει;

Λένα, με λένε Λένα και πάσχω απο....ψέλισε μια ακαταλαβίστικη φραση που εκείνη την ωρα δεν σήμαινε τίποτε για μένα. Αργότερα έμαθα ότι αυτη, όπως και μια σειρά απο άλλες ακαταλαβίστικες φρασεις παρέπεμπαν και περιέγραφαν με ακρίβεια ένα σωρό δυσλειτουργίες της καρδιάς. Σ εκείνη την κλινική η κωδικοποίηση της πάθησης είχε προστεθεί κι αποτελούσε διακριτικό χαρακτηρισμό στο καθε επίθετο - κατι σαν ουρά, ένα βαρίδι, μια μολυβένια σφαίρα που το καθε κορίτσι κουβαλούσε αγκομαχώντας στο καθε του βήμα. Казакова Елена  Димитревна με κολπικό διαφραγματικό ελάττωμα, Макарова Татьяна Михайловна με κόλποκοιλιακό ελάττωμα....Επίθετο όνομα πατρωνυμο πάθηση...

Το Λενακι ηταν κοντα 13 κι ειχε έρθει με παραπεμπτικό στην κλινική απο μια απομακρυσμένη πόλη του Βορρά. Μαζι με τα λιγοστά ρουχαλάκια που επιτρεπόταν έφερε μαζί της και μια μικρόσωμη ρούχινη ξανθιά κουκλιτσα που δεν την αποχωριζόταν ποτέ. Ήταν η συντροφια, η φίλη και το γούρι της. Γι' αυτό την κουβαλούσε παντου, στο φαγητό, στην εξέταση, στον περίπατο στο προαύλιο.
 Μόνο στο χειρουργείο δεν την άφησαν να την πάρει...

Τα χρόνια που περασαν έσβησαν πλήρως τα χαρακτηριστικά του προσώπου - μόνο το έντονο μπλε των χειλιών της σφηνώθηκε στη μνήμη. Οι γιατροι μου εξήγησαν ότι το χρώμα αυτο μαρτυρεί τη σοβαρότητα της κατάστασης. Είναι το αίμα που δεν περνα απο τους πνεύμονες, που δεν γεμίζει οξυγόνο, ειναι το αίμα που δεν ανανεώνει το εισητήριο της ζωής...

Στην κλινική, κατ´ ακρίβεια στο ινστιτούτο αγγείοκαρδιακής χειρουργικής Μπακουλεβ, η σκιά του θανάτου ειχε μονίμως μια θεση στο καθιστικό του διαδρόμου.
Κι όμως τα κορίτσια με τα μπλε χείλη έμπαιναν στο χειρουργείο με ενα πλατύ χαμογελο να πλημμυρίζει τα χλωμα τους προσωπάκια.

Σε αυτη την κλινική, μυριζοντας καθημερινα την οσμή του θανατου, συνειδητοποίησα την αξία της ζωης. Ένιωσα πόσο όμορφο ειναι να ζεις, ν´ αναπνέεις ΕΛΕΥΘΕΡΑ και χωρις δυσκολία, να χαίρεσαι τα χρώματα της φύσης, να τρέχεις χωρις ν αγκομαχάς στο καθε σου βήμα, να μπορεις να γευεσαι τις σταγόνες της βροχης, να παίζεις με τις ηλιακτιδες του πρωινού, να γελάς, να θυμώνεις, ν´ ερωτεύεσαι, ν αγαπας, να πέφτεις και να σηκώνεσαι...

Τι κι αν οι πιθανότητες ήταν πάντα μετρημένες, τα κορίτσια με τα μπλε χείλη δεν σταμάτησαν ποτε να ονειρεύονται:
Σαν βγω απ αυτην την κλινική θα γεμίσω τους δρόμους με χαμόγελα. Θα καλύψω το χαμένο έδαφος, θα σκαρφαλώσω στην πιο ψηλή κορυφή του Καυκάσου, θα κολυμπήσω στα κρύα νερά του Φιλανδικου κόλπου, θα σπουδάσω ιατρική, θα παντρευτώ τον Κοστια, θα κανω παιδιά, πολλά παιδιά...

- Εγω θα μπλέκω φουστανακια και σκουφες για τις κούκλες μου, ψιθύρισε το Λενακι, κι ενα όμορφο χαμογελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της.
Με το ίδιο χαμογελο και με μια αγκαλια ελπίδες πέρασε την επόμενη το κατώφλι του χειρουργειου, το κατώφλι της ζωης...