28/10/2014 23:19:00

Δεν ξερω αν αποτελεί "ίδιον" του χαρακτήρα ή της ψυχοσύνθεσής μας, αλλά για δεκαετίες ζούσαμε ως στρουθοκάμηλοι. Χώναμε το κεφαλι μας στην άμμο και καμωνόμασταν ότι όλα τριγύρω κυλούν όμορφα κι ωραία. Κοροιδευαμε βέβαια τον εαυτο μας. Διότι όλοι μας, απο το μικρότερο μεχρι το μεγαλύτερο, γνωρίζαμε, ή τουλάχιστον μυριζαμε, την μπόχα και τη δυσοσμία που έβγαινε απο τα θεμέλια του σαθρού οικοδομήματος, πάνω στο οποιο κτίσαμε τις ζωές μας. Γνωρίζαμε, όμως σιωπουσαμε. Με ελάχιστες βέβαια εξαιρεσεις.

Σιωπουσαμε επειδη βολευομασταν, ή ελπίζαμε ότι μια μερα το σαθρό αυτο σύστημα θα βολέψει και μας, τα παιδια, τους κοντινούς μας συγγενείς.
Και σιωπουσαμε. Κι ας βλέπαμε γύρω μας να γινονται πράγματα και θαύματα: ρουσφέτι, ευνοϊκοκρατία, κομματοκρατία, ημετεροκρατία, ατασθαλίες, κλεψιές, παραπλανηση του δημοσίου, διασπάθιση δημοσίου χρήματος κ.λ.π. κ.λ.π.

Κι όχι μόνο σιωπούσαμε, αλλά παίζαμε και θεατρο: Κυνηγούσαμε το φουκαρά που έκλεψε μια καραμέλα και καμαρωναμε τον αρχικλεφταρο που έκαμνε εκατομμύρια, απαξιώναμε τον ανθρωπο του πνεύματος, ή τον έντιμο πολιτη που δούλευε σαν μέλισσα και νιώθαμε απέραντο σεβασμο για τους κλέφτες με το καθαρό κολάρο. Δακτυλοδείχναμε τον χρήστη, το σαλταδόρο, ακομα και τον μικροαπατεώνα, και αφήναμε στο απυρόβλητο τους μεγαλεμπορους και τους μεγαλοαπατεώνες. Και το χειρότερο: αναδεικνύαμε και ανεχόμασταν να μας διοικούν φαύλοι που δήθεν "προσέφεραν στον τόπο περισσότερα απο όσα λάμβαναν" και καταχωνιάζαμε στην αφάνεια, ή διώχναμε τους ικανούς, τα λαμπρά μυαλά, τους ανθρώπους που πραγματικά μπορούσαν να πάρουν αυτον τον τόπο ένα βήμα παρα περα.

Θα μου πείτε: Μας βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Όχι, αλλά οι εξαιρεσεις επιβεβαιώνουν το κανόνα. Σίγουρα "δεν τα φάγαμε μαζι", αλλά η σιωπη και η ανοχή  ενίοτε μαρτυρεί συνενοχή....

Βέβαια κάποτε ο βοθρος θα ξεχείλιζε και το απόστημα θα έσπαζε. Και αυτο έγινε όταν μας πλάκωσε η κριση, όταν ουσιαστικα χρεοκόπησε το Κρατος, το ίδιο το σύστημα πάνω στο οποίο κοιμόμασταν και αφοδευαμε για δεκαετίες...

Και τωρα τρέχουμε σαν τις "μωρες Παρθένες" μπάς και σώσουμε ό,τι σωζεται. Βγαίνουμε σιγα - σιγα απο το λήθαργο και ψάχνουμε τα αιτία και τα αιτιατά, ζητούμε εξηγήσεις, απαιτούμε κάθαρση και τιμωρία για τα εγκλήματα που μας έφεραν στον πάτο.

Θα δούμε κάποτε φως στην ακρη του οχετού;
Η ζωη θα δείξει...