23/06/2014 22:47:00

Ομολογώ ότι απο την εκδήλωση της Τετάρτης στο πανεπιστημιο Λευκωσίας με τον Μεχμέτ Αλι Ταλατ έφυγα προβληματισμένος. Πιο σωστα, απογοητευμένος. Όχι επειδη άκουσα κάτι που δεν περίμενα ν ακουσω. Μάλλον τ´ αντίθετο. Επειδη άκουσα τα ίδια, τα ίδια και τα ίδια...

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης επανέλαβε ουσιαστικα αυτα που ανέφερε πριν λίγους  μήνες στον ΑΣΤΡΑ: Υπεραμύνθηκε των συγκλισεων που πέτυχε με το Δημήτρη Χριστόφια, υπογράμμισε την χρησιμότητα που εχει η κατανόηση των ανησυχιών που διατηρεί η καθε μια κοινότητα ξεχωριστα, ζήτησε τη προώθηση ΜΟΕ, μέτρων όμως που να μην άπτονται της ουσιας του κυπριακου και εξήγησε γιατι το άνοιγμα των Βαρωσίων δεν μπορει να επιτευχθεί με άλυτο το κυπριακο.
Το ακροατήριο και οι σχολιαστές, αναμασησαν τα γνωστά: Τα ψηφίσματα του Σ.Α., η συμφωνια της 8ης Ιουλιου, η εισβολη και η κατοχή, οι τεσσερεις βασικες ελευθερίες, το ευρωπαικό κεκτημένο, το διεθνές δίκαιο, το άνοιγμα του Βαρωσιου εδω και τωρα και άλλα παρόμοια...
Τρεις ώρες πολιτισμένης μεν συζητησης χωρις τραμπουκισμούς και εξάρσεις, αλλά την ίδια στιγμη χωρις κατι το καινούργιο, κατι που να διαλύει τα σκοτάδια της απογνωσης.

Θα με ρωτήσετε και θα εχετε δίκαιο: Αμφισβητείς την πολυπλοκότητα του προβλήματος, τα τετελεσμένα που παγιώσε ο χρόνος, τις φοβίες και τις ανησυχίες που φωλιασαν στο μυαλο και τις ψυχές των ανθρώπων;

Ποσώς! Όμως ρε παιδια, πως να το κάνουμε, κουράστηκα! Σαράντα χρόνια τωρα, σχεδον μισο αιώνα αν όχι και περισσότερο, παρακολουθούμε συνεχώς το ίδιο έργο. Επιβάτες σ ένα τρενο, οι ράγιες του οποίου δεν οδηγούν πουθενα. Απο αδιέξοδο σε αδιέξοδο και απο ναυάγιο σε ναυάγιο. Πόσες και πόσες φορές δεν ειδαμε τις όποιες ελπίδες να γίνονται κουρέλια; Χτίζουμε τη μια και χαλούμε την επομένη.
Και τι μας μένει; Μια λιλιπουτεια πατριδα μοιρασμένη, μια διαχωριστική γραμμη να διαφεντεύει τη σκέψη, τη συνείδηση τον τρόπο ζωής, παιχνίδια εξουσιας στηριγμένα σε κούφια συνθήματα...

Και το κλασσικό ερώτημα επανέρχεται, "Τι κάνουμε"; Πολλοι απο εμάς  στην προσπάθεια να απαντήσουμε το ερώτημα, στρέφουμε το βλέμμα αλλου: Οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή  Ένωση, αντε και η Ρωσία. Άλλοι πάλι προβάλλουμε ως δελεαρ το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο και ό,τι άλλο κρύβει στα σπλάχνα της η θαλασσα της Κύπρου.
Ερωτώ: είμαστε σίγουροι ότι οι παρεμβασεις των τρίτων θα λειτουργήσουν προς όφελος της Κύπρου; Είμαστε σίγουροι ότι τα συμφέροντα τους συμπίπτουν με τα δικά μας; Δεν το αποκλειω, όμως στο τέλος της ημέρας εμεις είμαστε αυτοι που θα κληθούμε να ζήσουμε σ´ αυτον τον τόπο, εμεις είμαστε αυτοι που θα εφαρμόσουμε την όποια δοτή, ή μη λύση. Άρα εμεις θα πρέπει να αναλάβουμε και την πρωτοβουλία. Χρειαζεται επιτέλους να σπάσουμε τα στερεότυπα, να ξεκολλησουμε
απο τα συνθήματα και να προχωρήσουμε μπροστα. Μισο αιώνα τωρα επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο δέντρο και χάνουμε το δασος. Ας παραμερίσουμε επιτέλους το δάκτυλο κι ας δούμε το φεγγάρι! Τα δεδομένα της λύσης δεν είναι άγνωστα. Απο καιρο ειναι αραδιασμένα στο τραπέζι. Εκείνο που λείπει ειναι η αποφασιστικότητα και το όραμα. Οι ηγέτες πρέπει να σταματήσουν να βλέπουν το κυπριακο μεσα απο την κομματική διόπτρα, ή μεσα  απο ένα παιχνίδι απόδοσης ευθυνών. Δεν με νοιάζει πλέον ποιος εχει δίκαιο και ποιος άδικο, ποιος δικαιώθηκε και ποιος όχι. Η ιστορια θα δικαιώσει αυτούς που θα  λύσουν το προβλημα!

Κύριοι εκπροσωποι των δυο κοινοτήτων: φτανει πια βαρύγδουπες δηλωσεις! Οχι άλλο blame game! Δεν χρειαζόμαστε επιπρόσθετες ομαδες εργασίας, εμπειρογνώμονες, ή ταξιδια απόκτησης εμπειριών. Καθήστε στο τραπέζι, κλείστε παράθυρα και πόρτες και κόψτε το κεφαλι σας μεχρι να το λύσετε!
Βέβαια για να γίνει αυτό χρειαζεται μια ουσιαστική προϋπόθεση: χρειαζεται οι συνομιλητές, να το θέλουν και να μπορουν! Μ άλλα λόγια χρειαζόμαστε Ηγέτες με όραμα, με αυτοπεποίθηση, με αποφασιστικότητα και τόλμη! Τους εχουμε; Ο καθε ένας ας δώσει την απαντησή του.

Εγω θα κλείσω την παρέμβαση αυτη δανειζόμενος μια σκέψη του Τάκη Χατζηδημητριου:
"Η λυση μπορει να μην ειναι ιδανική, αλλά θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να χειριστούμε και να ξεπεράσουμε  τα όποια προβλήματα βρεθούν στο δρόμο μας. Αντίθετα, η μη λύση συσσωρεύει συνεχως και ολοένα περισσότερα προβλήματα..."

Και μην ξεχνάτε και τον χρόνο, το χρόνο που ριζώνει ολοένα και πιο βαθια τη διχοτόμηση...