14/11/2014 07:28:00

Πριν λίγο, στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Μια μεγαλη ομάδα απο συγγενείς και φίλους υποδέχονται με ζητωκραυγές και παρατεταγμένα  χειροκροτήματα τους πανευτυχεις προσκυνητές. Οι τελευταίοι, έχοντας πλέον εκπληρώσει το τάμα τους στο μεγάλο Προφήτη ξεσπούν σε αναφιλητά. Σε λίγο θα πνιγούν στις αγκαλιές και στα φιλιά των αδελφών μουσουλμάνων.

Τους κοιτάζω αμήχανα. Ντυμένοι στα λευκά απο την κορφή ως τα νύχια, για ένα ανεξήγητο λόγο φέρνουν στη μνήμη μου τη  «Λευκή Σταύρωση» του Μαρκ Σαγκάλ. Το πανηγυρικό κλίμα γενικεύεται. Οι λοιποί επιβάτες κοντόστέκονται παρακολουθώντας με έκδηλη περιέργεια να εκτυλίσσονται μπροστα στα μάτια τους εικόνες μιας άλλης (;) εποχής. Ο πολιτισμός του Ισλάμ στην καρδια της Ευρώπης!

Δεν ξέρω αν αυτο που νιωθω είναι έκπληξη, λύπη ή φόβος. Τα φωτεινά, χαρούμενα, αλλα κυρίως ευτυχισμένα πρόσωπα μ αναγκάζουν ν ανασκουμπώσω τις σκέψεις μου:   Τι ψάχνουμε τελικά σ´ αυτο το πρόσκαιρο πέρασμα μας απο τη ζωη; Την Επιτυχία, την αυτογνωσία, την γνώση των πραγμάτων, το παιδευμα του μυαλου ή την Ευτυχία;

Σε ποιο σημείο του δρόμου βρίσκεται ο "Άνθρωπος που βαδίζει"; Ποιος ειναι τελικά μακαριος -  ο κατέχων τη γνώση, ο ανήσυχος δρομέας, ή ο φτωχός τω πνεύματι; Πάντως οι προσκυνητες απο τη Μεκκα, δεν έδειχναν, ήταν, ευτυχισμένοι...

Για κάποιους το ΟΛΟ ειναι μεγαλη, τεραστια υπόθεση. Για άλλους ένα απλο προσκύνημα στη Μεκκα, στους Άγιους Τόπους, ή στο μαυσωλείο των ψυχών...

Ο στίχος του Ελυτη δεν κολλά. Ή μηπως έρχεται γάντι στην περίπτωση;

Ὅσο κι ἂν κανεὶς προσέχει
ὅσο κι ἂν τὸ κυνηγᾶ
πάντα, πάντα θά ῾ναι ἀργά,
δεύτερη ζωὴ δὲν ἔχει