11/11/2014 23:05:00

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΑΣΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ»

Κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί φιλοξενούμενοι, φίλες και φίλοι, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, ή όπως αρέσει στο φίλο μου το Γιουτζέλ - Κυπραίοι,  καλώς ορίσατε!

Είναι με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση που σας έχουμε όλους εδώ μαζί μας απόψε. 
Είναι η δεύτερη εκδήλωση που διοργανώνει μέσα σε λίγους μήνες ο ΑΣΤΡΑ στεγάζοντας την κάτω από την συμβολική ονομασία «Το άλλο μισό». Πέρσι ήταν μια έκθεση φωτογραφίας, φέτος είναι η παρουσίαση ενός βιβλίου, του χρόνου ίσως κάτι άλλο.
  
Κάποιος φίλος με ρώτησε σήμερα το πρωί: Τι θα πει το άλλο μισό; Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτό το συμβολισμό; 
Δύσκολο να δώσεις μονολεκτική απάντηση. 

- Το άλλο μισό είναι πρώτα και κύρια η άλλη πατρίδα, η κατεχόμενη πατρίδα. Είναι οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, είναι η θάλασσα της Κερύνειας, είναι τα κρινάκια στην κορυφογραμμή του Πενταδάκτυλου, είναι το άρωμα των πεύκων.
- Το άλλο μισό είναι τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας. Είναι οι πρόσφυγες από την Τέρα, είναι οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι της αντίπερα όχθης, είναι η Σιεριφέ, ο Οζνέρ, ο Ζεκκί ο Γιουτζέλ…
- Το άλλο μισό είναι οι αιματοβαμμένοι κοινοί αγώνες για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα καλύτερο αύριο. Είναι εκείνοι που έβαλαν τη ζωή και το παράδειγμά τους θεμελιό για να ριζώσει το δέντρο της ειρηνικής συμβίωσης. Είναι ο Καβάζογλου, είναι ο Σατί, ο Κιαμίλ, ο Γιουρκάν.
- Πάνω απ’ όλα όμως το άλλο μισό είναι η  αγωνία και η τεράστια επιθυμία για λύση και επανένωση του νησιού, είναι η αναζήτηση της χαμένης ταυτότητας, είναι το μισό που αναζητεί το άλλο μισό.

Στις 21 του Μάρτη έγινε μια νέα αρχή. Χριστόφιας και Ταλάτ συναντήθηκαν εκ νέου βάζοντας μπρος σε μια καινούργια προσπάθεια, μια νέα διαδικασία για λύση. Η ελπίδα αναγεννήθηκε. Δειλά – δειλά άρχισαν ν ανθίζουν τα πρώτα χαμόγελα αισιοδοξίας. 
Ο ΑΣΤΡΑ δεν συνήθισε να κρύβεται. Στα σχόλια και στις παρεμβάσεις μας το είπαμε ξεκάθαρα: Επιθυμούμε αυτή η πρωτοβουλία να έχει αίσιο τέλος. Θέλουμε επιτέλους να δούμε την πατρίδα να επανενώνεται, θέλουμε να ζήσουμε και πάλι μαζί ειρηνικά και δημιουργικά. Γνωρίζουμε και βλέπουμε τις δυσκολίες και τα αγκάθια που υπάρχουν στο δρόμο. Όμως θέλουμε να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο, ή εντελώς άδειο όπως το βλέπουν κάποιοι άλλοι.

Μέσα ακριβώς απ’ αυτούς τους συλλογισμούς γεννήθηκε η ιδέα έκδοσης ενός βιβλίου, στο οποίο θα έβρισκαν θέση δημοσιογρακά ως επι το πλείστον κείμενα ανθρώπων του ΑΣΤΡΑ – κείμενα που μιλούν στην καρδιά, κείμενα για το άλλο μισό, κείμενα για τους συμπατριώτες τουρκοκύπριους, κείμενα που αντανακλούν τη δίψα για λύση του κυπριακού. Δεν διεκδικούμε δάφνες λογοτεχνικές, το βιβλίο που παρουσιάζουμε έχει αρκετά λάθη και ατέλειες, το γνωρίζουμε αυτό. Επαναλαμβάνω δεν είμαστε λογοτέχνες, δημοσιογράφοι και μουσικοί παραγωγοί είμαστε. Άτομα όμως με βιώματα, εμπειρίες, αλλά και με άποψη κυρίως για θέματα που μας αφορούν.

Στην κάστρο του Μπέλαπαϊς, πριν δώδεκα περίπου χρόνια, γνώρισα ένα καφετζή από την επαρχία της Λάρνακας. Ήσυχος, σιωπηλός, καλός ανθρωπάκος.

- Απ’ αυτόν να πάρεις συνέντευξη, μου είπε ο συνοδός μας. Ξέρει καλά ελληνικά. Και αν τα καταφέρεις, έχει πολλά να σου πει…

Τον έπιασα κουβέντα με το μαγνητόφωνο στο on. Οι ερωτήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη. Σε κάθε πρόταση και ένα ερωτηματικό. Μ΄ αντιμετώπισε επιφυλακτικά, σχεδόν ψυχρά. Οι απαντήσεις του κοφτές, συνήθως μονολεκτικές. Η συνέντευξη δεν οδηγούσε πουθενά. Δεν θέλησα να πιέσω άλλο τα πράγματα. Τον ευχαρίστησα ευγενικά, μάζεψα τα καλώδια κι ετοιμάστηκα να φύγω. Αντί χαιρετισμού, με κοίταξε προσεκτικά στα μάτια και ψιθύρισε συλλογισμένος:  

- Η αλήθεια είναι ότι όλοι παιδιά της ίδιας πατρίδας είμαστε, δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε, γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά; Εσείς στο Νότο, κι εμείς στο Βορρά, δίπλα, δίπλα, σαν αδέλφια…
Κοντοστάθηκα.
- Σωστά τα λες, αλλά γιατί χωριστά;
- Επειδή δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί. 
Έτσι απλά.

Κάθισα και πάλι στην καρέκλα.  Επέμεινα. Διαισθάνθηκα ότι ο ανθρωπάκος κάτι παραπάνω είχε να πει, κάτι που έπρεπε να μάθω. Και δεν έπεσα έξω: Τόχνη, Καλαβασσός, ρωσική ρουλέτα. Μια ιστορία γεμάτη αίμα και φόβο…

Κοίταξα την τούρκικη σημαία που κυμάτιζε στον απέναντι ιστό. Οι βρικόλακες του παρελθόντος σηκώθηκαν και πάλι από το μνήμα. Η εισβολή, τα αεροπλάνα, οι βόμβες, η προσφυγιά. Άλλη μια ιστορία επίσης  γεμάτη αίμα και φόβο…
***
Ο συνοδός μας πρότεινε να μας κεράσει κυπριακό καφέ στο λιμανάκι της Κερύνειας. Πικρό, κυπριακό.

- Φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Πρέπει όμως να δοκιμάσουμε. Οι άλλοι ίσως να μην μπορούν, ίσως ακόμη και να μην θέλουν. Εμείς όμως και θέλουμε και μπορούμε. 

Ο σύνοδός μας είχε δίκαιο, πρέπει να δοκιμάσουμε. Χρειάζεται φως για να εξοριστούν οι βρικόλακες, χρειάζεται όραμα για να ανθίσει το μέλλον. Σφίξαμε τα χέρια και μπήκαμε στ’ αυτοκίνητα για το γυρισμό. Στο πρώτο κάθισαν ο Δημήτρης κι ο Μεχμέτ, στα άλλα δύο, οι συνοδοί και οι δημοσιογράφοι. 
***
Και να που επιτέλους έφθασε η ώρα να κάνουμε τα λόγια έργα. Ο Μεχμέτ και ο Δημήτρης δεν είναι πλέον απλώς οι δύο συναγωνιστές, οι δύο καλοί σύντροφοι, που έκτιζαν γέφυρες επικοινωνίας. Η μοίρα κι ο λαός το θέλησε να βρίσκονται τώρα στο πηδάλιο αυτού του πολυβασανισμένου λαού. Βαρύ το φορτίο, δύσβατος ο δρόμος. Όμως δεν έχουν επιλογή. Οι βρικόλακες πρέπει να γυρίσουν στο μνήμα. Οι γενιές που έρχονται δεν θέλουν ν΄ ακούσουν άλλα δικαιολογητικά…

- Καλή επιτυχία!