11/11/2014 23:10:00

Να λοιπόν που σιγά – σιγά, δειλά – δειλά αρχίσαμε και στην Κύπρο να μιλούμε για θέματα που θεωρούνται δύσκολα, επικίνδυνα, θέματα ταμπού.
Θα μου πείτε, δεν αργήσαμε λιγάκι; Η απάντηση εξαρτάται από τα κριτήρια που θέτει ο καθένας. Άστε που δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει η ίδια η κοινωνία - ιδιαίτερα τα πιο προοδευτικά της τμήματα, ν αρχίσουν να συζητούν ελεύθερα για τα προβλήματα που απορρέουν από την κυριαρχία της ομοφοβίας. Βέβαια η συζήτηση από μόνη της δεν λύνει το πρόβλημα, όμως είναι το πρώτο βήμα.
Από τη στιγμή που στη εκδήλωση αυτή παίρνω μέρος με την ιδιότητα του δημοσιογράφου, πολλοί θα με ρωτήσετε γιατί τα ΜΜΕ δεν έχουν βάλει ακόμη στην ατζέντα της θεματολογίας τους το ζήτημα της ομοφοβίας, γιατί δεν διοργανώνουν συζητήσεις, γιατί δεν διενεργούν έρευνες, γιατί αρνούνται, όπως έκανε πέρσι το ΡΙΚ, να μεταδώσουν ακόμη και μηνύματα γύρω από το θέμα αυτό.
Κατ αρχήν δεν πρέπει να βάλουμε όλα τα ΜΜΕ στο ίδιο τσουβάλι. Μια ματιά στον μιντιακό χάρτη θα μας πείσει για την ποικιλομορφία που υπάρχει σ’ ό, τι αφορά το χαρακτήρα, την ταυτότητα, την ποιότητα, τη θεματολογία και πολλά άλλα κριτήρια. Ωστόσο πρέπει να επισημάνουμε ότι τα ΜΜΕ αποτελούν σ’ ένα βαθμό αντανάκλαση της κοινωνίας μέσα στην οποία λειτουργούν. Και η κυπριακή κοινωνία είναι μια κοινωνία άκρως συντηρητική, και λυπούμαι που το λέω, ρατσιστική. Εδώ δεν ανεχόμαστε να βλέπουμε τον μελαψό που μας καθαρίζει το στάβλο τη Σριλανκέζα που ξεσκατίζει τους γέρους γονείς μας και θα ανεχτούμε το ομοφυλόφιλο ζευγάρι της γειτονιάς; Εδώ δυσανασχετούμε ακόμη και με την ιδέα ότι μπορεί μια μέρα να ζήσουμε μαζί με τους τουρκοκύπριους, εδώ  είμαστε επιφυλακτικοί ακόμη και απέναντι στους έλληνες εξ Ελλάδος και θα συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι η κόρη μας μπορεί να είναι λεσβία;
Δεν θέλω να φαίνομαι αλλά ούτε είμαι πεσιμιστής, ωστόσο δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι τα ΜΜΕ στο προβλεπτό τουλάχιστο μέλλον θα καταστούν η εξαίρεση του κανόνα. Τουναντίον, σε θέματα ταμπού, σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού, τα μίντια, με πρωτοστάτη την τηλεόραση, θα συνεχίσουν να είναι αγωγοί και προαγωγοί μιας συντηρητικής προσέγγισης. Προβλέπω ότι η περιστασιακή τους  ενασχόληση τους με το θέμα θα συνεχίσει να έχει ένα χαρακτήρα καθαρά πληροφοριακό με αρνητικό όμως πρόσημο. Για παράδειγμα πόσα ΜΜΕ και πόσοι δημοσιογράφοι είχαν το θάρρος να αντιπαραταχθούν με σοβαρότητα και επιχειρήματα στην προκλητική δήλωση του πολιτικού εκείνου προσώπου που σύγκρινε την ομοφυλία με την κτηνοβασία; Σε οποιοδήποτε άλλη ανεπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα, μια τέτοια δήλωση θα αποτελούσε αιτία πολέμου τόσο για την κοινωνία, όσο κυρίως για τα ΜΜΕ. Μπορεί τα κυπριακά Μέσα να στάθηκαν κριτικά απέναντι στην εν λόγω δήλωση, ωστόσο με ελάχιστες εξαιρέσεις, απέφυγαν ν’ αναδείξουν το απαράδεκτο και ρατσιστικό περιεχόμενο της δήλωσης. Μάλιστα κάποια ασχολήθηκαν με το θέμα απλώς επειδή αντιλήφθηκαν ότι το  πουλούσε.
Για να μπουν τα ζητήματα της ομοφοβίας και του ρατσισμού στην πρώτη γραμμή προτεραιοτήτων των ΜΜΕ χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται η άσκηση πίεσης από οργανωμένα σύνολα, από την κοινωνία των πολιτών, αλλά και από ευαισθητοποιημένους πολιτειακούς θεσμούς. Επιπλέον μέσα από σεμινάρια και συζητήσεις σαν κι αυτή θα πρέπει να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον των ιδίων των δημοσιογράφων, να τους επιμορφώσουμε, να τους «αναγκάσουμε» έστω να δουν τις πραγματικότητες μ’ ένα διαφορετικό φακό, πιο σύγχρονο, πιο προοδευτικό, πιο ανθρώπινο.
Ας μη γελιόμαστε όμως. Καθοριστικής σημασίας για την αλλαγή της όλης εικόνας θα διαδραματίσει η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, η νομική διευθέτηση, η αποδοχή της διαφορετικότητας από το επίσημο κράτος, από όλα τα θεσμικά όργανα της πολιτείας. Αυτή η αλλαγή στο τέλος της ημέρας θα πείσει ή στο κάτω – κάτω θα «υποχρεώσει» και τα ΜΜΕ να διαφοροποιήσουν στάση και τακτικές. Και να μπουν δυναμικά στην προσπάθεια για αλλαγή αυτού που ονομάζουμε κοινωνική συνείδηση….
Αντιπροσωπεία Ε.Ε. στην Κύπρο
Λευκωσία
17/05/2011