11/11/2014 23:05:00

Του Γιώργου Παυλίδη
Διευθυντή ΑΣΤΡΑ 92.8


Σ αυτή τη χώρα γράφονται και λέγονται πολλά παράξενα, ενίοτε και «τρελά» πράγματα. Αυτό όμως που με έκπληξη διάβασα στο προχθεσινό άρθρο του Σιενέρ Λεβέντ μ’ άφησε άφωνο. Όλα κι όλα, αλλά ότι θα βρισκόταν πολιτικό λογικό όν  να κατηγορήσει τον ΑΣΤΡΑ για ρατσιστική συμπεριφορά έναντι των Τουρκοκυπρίων, είναι κάτι που ειλικρινά δεν το περίμενα! Βέβαια θα μου πείτε είναι δικαίωμα του αρχισυντάκτη της Αβρούπα να έχει τις απόψεις του. Σωστά. Όμως ένα είναι να διατυπώνω άποψη, κι άλλο είναι να «βάζω στο στόμα» κάποιου λόγια που δεν είπε. Και δυστυχώς ο Σιενέρ Λεβέντ αυτό έκανε. Ισχυρίστηκε ότι δήθεν ο διευθυντής του ΑΣΤΡΑ στην ομιλία του για τα 15χρονα του σταθμού είπε ότι ο ραδιοσταθμός απέρριψε τη θέση ότι «καλός Τούρκος είναι ο νεκρός» αντιπαραβάλλοντας τη θέση ότι ανάμεσα στους Τούρκους υπάρχουν και καλοί άνθρωποι. Και αναλύοντας αυτή τη «θέση» ο Σιενέρ Λεβέντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο διευθυντής του ΑΣΤΡΑ, δηλαδή εγώ, θα τύγχανα περισσότερης εκτίμησης αν έλεγα ότι «ο καλύτερος Τούρκος είναι ο νεκρός». Και σαν να μην έφτανε αυτό ο Λεβέντ, βάζοντας όλους στο ίδιο καζάνι, κατηγορεί μεταξύ άλλων και τον ΑΣΤΡΑ ότι δήθεν δεν … χώνεψε την εκλογή του Γ.Γ. των Τουρκοκύπριων δασκάλων στη θέση του αντιπροσώπου της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δασκάλων! Ποιος; Ο ΑΣΤΡΑ κι ο Διευθυντής του! Πας καλά άνθρωπε μου;
Για το πώς σχολίασε ο ΑΣΤΡΑ την εκλογή του Ελτσίλ, όπως γενικότερα ποια εκτίμηση που όχι τώρα, αλλά εδώ και χρόνια, τρέφει ο σταθμός για τους Τουρκοκύπριους δασκάλους, ο Λεβέντ, αν θέλει, μπορεί να ρωτήσει και να μάθει. Όπως επίσης μπορεί να μάθει ποια στάση τήρησε ΑΣΤΡΑ όταν οι συντάκτες της Αφρίκα οδηγούνταν στα δικαστήρια από το καθεστώς Ντενκτάς.… 
Όσο όμως αφορά στο αρχικό υλικό πάνω στο οποίο ο αρχισυντάκτης της Αβρούπα στήριξε την ανάλυσή του, δηλαδή την ομιλία του Διευθυντή του ΑΣΤΡΑ,  θα παρακαλέσω τον «Πολίτη» να μου επιτρέψει να το καταθέσω αυτούσιο, λέξη προς λέξη, όπως το άκουσαν οι εκατοντάδες ακροατές και φιλοξενούμενοι στην εκδήλωση. Μεταξύ άλλων λοιπόν το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου είπα και τα ακόλουθα:

…Όταν αναφέρεται κάποιος στον ΑΣΤΡΑ νομίζω δεν μπορεί ν αφήνει εκτός την προσφορά του σταθμού στις προσπάθειες επαναπροσέγγισης ειδικά, και λύσης του κυπριακού γενικότερα. Και αυτό γιατί η λύση του προβλήματος που για τόσα χρόνια μας κρατά αλυσοδεμένους στο βράχο, αποτελεί μόνιμη επιδίωξη του σταθμού,   τ΄ όνειρο και το μαξιλάρι, όπως λέει ο ποιητής, πάνω στο οποίο ακουμπάμε το κεφάλι το βράδυ. Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του ΑΣΤΡΑ δώσαμε έμφαση στην ανάγκη καλλιέργειας αυτού που πολύ αργότερα ο νυν υπουργός παιδείας ονόμασε κουλτούρα ειρηνικής συνύπαρξης. Όταν κάποιοι φώναζαν ρυθμικά «καλός Τούρκος ο νεκρός Τούρκος» και πανηγύριζαν με τους καταστροφικούς σεισμούς στην Τουρκία, εμείς μιλούσαμε για την ανάγκη οι δύο κοινότητες να έρθουν και πάλι κοντά, κάναμε αφιερώματα στους Καβάζογλου και Μισιαούλη, θυμίζαμε τους κοινούς αγώνες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για το οκτάωρο, για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας στα μεταλλεία, στις σκαλωσιές στα ξυλουργία.  Αφήναμε τα ραδιοκύματα να περνούν «Πέρα από το συρματόπλεγμα», ονειρευόμασταν τον «Κήπο της Ειρήνης» και φωνάζαμε «Ελάτε Κυπραίοι να μιλήσουμε». Ο ΑΣΤΡΑ είναι ίσως ο μοναδικός σταθμός που στα δύσκολα χρόνια της έντονης αντιπαράθεσης διατηρούσε ανταποκριτή στα κατεχόμενα, μέσω του οποίου ενημερώναμε τους ελληνοκύπριους για τις εξελίξεις στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, για τους αγώνες ενάντια στο κατεστημένο του Ντενκτάς. Όταν το 2008 οι συνομιλίες επανήρχισαν, οι άνθρωποι του ΑΣΤΡΑ βγήκαμε από το στούντιο, συνεργαστήκαμε  και φτιάξαμε  «Το άλλο μισό». Με αφορμή το βιβλίο αυτό θελήσαμε να αναγεννήσουμε την ελπίδα. Η παρουσίαση του σε όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου έδωσε τη δυνατότητα σε χιλιάδες ακροατές ν’ ακούσουν μηνύματα που δεν ακούν από άλλους σταθμούς. Παρά την αρνητική στάση της ΟΕΛΜΕΚ και της ΠΟΕΔ ο ΑΣΤΡΑ ανταποκρίθηκε και εξακολουθεί ν ανταποκρίνεται σε αρκετές προσκλήσεις εκπαιδευτικών και παρουσιάζει το «Άλλο μισό» ενώπιον μαθητών, οι οποίοι ακούν με μεγάλη προσοχή κι ενδιαφέρον τα όσα τους λέει ο φίλος Γιουτζέλ Κισίογλου για την κοινή πατρίδα, για το κοινό μέλλον. Περιμένουμε από τον Υπουργό Παιδείας να υλοποιήσει την υπόσχεση που μας έδωσε δημόσια εδώ και ένα σχεδόν χρόνο και να βάλει επιτέλους το βιβλίο αυτό στα σχολεία. Ίσως κάποτε οι μαθητές μας θα πρέπει εκτός από μεγαλεία, ηρωισμούς, μίση και φρικαλεότητες να έχουν τη δυνατότητα να διαβάσουν και γι’ αυτά που μας ενώνουν…» 

Τα γραπτά μένουν και ο κάθε ένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του…