11/11/2014 23:03:00

Αξιότιμοι και αγαπητοί φιλοξενούμενοι, κυρίες και κύριοι, εκ μέρους του ΑΣΤΡΑ σας καλωσορίζω στο Συνέδριο δημοσιογραφίας που ο σταθμός μας διοργανώνει σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και την Κίνηση Πολιτισμού.

Παλαιότερα όταν επισκεπτόμουν την Αθήνα μου άρεσε να τριγυρνώ στην Πλάκα και να θαυμάζω την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα. Τα τελευταία χρόνια ομολογώ ότι προτιμώ να περνώ τις ώρες μου απολαμβάνοντας τους τοίχους της Αθήνας, τους τοίχους με τα ευφάνταστα συνθήματα, τα σκίτσα και τα γκράφιτις. Μπορεί ν ακουστεί παράλογο αυτό που θα πω, όμως έχω την εντύπωση ότι η απαξίωση των καθιερωμένων ΜΜΕ δημιούργησε την ανάγκη εκκόλαψης ενός διαφορετικού, ξεχωριστού λαϊκού Μέσου Μαζικής Επικοινωνίας. Σε μια περίοδο που τα περισσότερα συμβατικά ΜΜΕ γίνονται μέρος ενός παιχνιδιού που παίζεται σε βάρος της χώρας και του λαού, ο ρηξικέλευθος πολίτης βρήκε ένα διαφορετικό τρόπο ελεύθερης έκφρασης. Οι τοίχοι ανήκουν στο πλήθος, και το πλήθος αποτυπώνει στο τοίχο απόψεις και συναισθήματα. Με έντονη κριτική διάθεση βάζει στο σκαμνί τους πάντες και τα πάντα. Η αμφισβήτηση, ή ορθότερα ο θυμός για το ρόλο που διαδραμματίζουν τα ΜΜΕ παρουσιάζεται ανάγλυφη στην οθόνη του τοίχου της πρωτεύουσας:
Αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, λευτεριά στους φυλακισμένους τηλεθεατές, κουφάλες, ρουφιάνοι κονδυλοφόροι είμαστε όλοι κουκουλοφόροι, ΜΜΕ= Μέσα Μαζική Εξαπάτησης….
 Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πολλά συνθήματα που διαβάζει κανείς στους τοίχους της Αθήνας, συνθήματα που βάζουν το μαχαίρι στο κόκκαλο και μας αναγκάζουν να προβληματιστούμε γύρω από τη θέση και το ρόλο που παίζουν σήμερα τα ΜΜΕ τόσο στην Ελλάδα, όσο όμως και στην Κύπρο….
Αλήθεια, πόση απόσταση υπάρχει από το γεγονός μέχρι την είδηση; Πόσο αντικειμενικοί και ελεύθεροι είναι οι δημοσιογράφοι κατά την αποτύπωση του γεγονότος και τη μεταφορά του σχετικού μηνύματος στο δέκτη; «Ο τύπος, λέει ο τοίχος, είναι ελεύθερος γι αυτούς που τον ελέγχουν»….

Τι είναι είδηση τελικά; Αυτό που ενδιαφέρει το κοινό, ή αυτό που πουλά; Πάντως στον τοίχο στην Πανεπιστημίου οι φοιτητές μας θύμισαν ότι η ζωή μας δεν είναι λάιφ στάιλ και ριάλιτυ…
 
Και η τηλεόραση; Αυτή κι αν έχει την τιμητική της. Σαμποτάζ στην τηλεπρέζα λέει ο τοίχος στα Εξάρχεια. Η αμφισβήτηση έγκειται στην εντύπωση, ή μήπως πραγματικότητα, ότι η τηλεόραση πήρε διαζύγιο από την αλήθεια και ότι τα έχει κάνει πλακάκια με τα κυρίαρχα κόμματα και τους πολιτικούς και ότι όλοι μαζί, ελεγκτές και ελεγχόμενοι κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, ασχέτως τις κατά καιρούς αντιπαραθέσεις τους…

Ομολογώ ότι το μόνο ΜΜΕ για το οποίο δεν βρήκα σύνθημα στους τοίχους της Αθήνας είναι το διαδίκτυο. Ίσως γιατι το διαδίκτυο σ αντίθεση με τα ΜΜΕ του περασμένου αιώνα εν πολλοίς στηρίζεται πάνω στη λεγόμενη δημοσιογραφία των πολιτών και στην απόλυτη ελευθερία έκφρασης.. Μέχρι πότε όμως; Ήδη η ACTA απλώνει τα πλοκάμια της παντού. Η άποψη ότι το διαδίκτυο δεν μπορεί ν αποτελεί εξαίρεση του κανόνα και ότι κάπου θα πρέπει να μπουν όρια και φραγμοί κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος ανάμεσα στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. 


Νομίζω ότι μ αυτά που είπα έχω περιγράψει τα βασικά θέματα που θ απασχολήσουν το συνέδριό μας. Ένα συνέδριο που θα έμενε στα χαρτιά αν δεν υπήρχε η στήριξη της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης, του Ομίλου Λαϊκού, της ΣΠΕ Στροβόλου και των Κυπριακών Αερογραμμών. Τους χορηγούς αυτούς, όπως επίσης και τους συνδιοργανωτές της όλης εκδήλωσης, ευχαριστώ ιδιαιτέρως.

Ευχαριστώ επίσης όλους τους συμμετέχοντες από Κύπρο και Ελλάδα στα τέσσερα πάνελ των συζητήσεων, τους συντονιστές,  τους υποστηρικτές, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο υπό την αιγίδα του οποίου πραγματοποιείται το συνέδριο, όσους εργάστηκαν και εργάζονται για την πραγματοποίησή του, όπως βεβαίως και όσους θα είναι στο ακροατήριο.
Εύχομαι και ελπίζω να φύγουμε από το συνέδριο λίγο σοφότεροι και λίγο πιο προβληματισμένοι…