12/11/2014 07:41:00

Του Τάκη Χατζηγεωργίου

Η Μάνα μου μού έλεγε συχνά την εξής ιστορία:  Όταν ήταν να με γεννήσει, Δεκέμβριο του 56’, χιόνια και κρυάδες, μέσα σ’ένα στάβλο της Κουάρδια, ούτε νερό ούτε καθαρό σεντόνι, πείνα, δυσκολίες, η ΕΟΚΑ  τζιαι οι Εγγλέζοι πα ΄στα βουνά έστειλαν τον Τούρο στην Κρήτου Τέρρα να φέρει τη Μαμμού.  Ήρτεν η Μαμμού, τζιαι η Μαμμού ήταν η Ραζιέ.  Ετάνυσεν της Μάνας μου, έμεινεν μαζί της ούλη νύχτα, την άλλην ημέρα έμεινεν ώσπου τζιαι νύχτωσεν, εμαείρεψεν μας, πέντε μωρά, τρεις κορούδες, ένας ο αδερφός, τζιαι ένας εγώ πέντε, έλουσεν μας, ετάισεν μας, έπλυνεν τζιαι τη μάναν μου, έβαλεν μας να τζιοιμηθούμεν, αλώπως εφύλησεν μας τζιόλας, τζιαι έφυεν με το γαούριν της μέσα στα σκοτεινά, που τα βουνά, για την Τέρρα.
Είχεν μεγάλη εκτίμηση για τη Ραζιέ η μάνα μου η Αντρονίκη.  Και μου ΄λεγε συχνά την ιστορία. 
«Να την βρεις γιε μου, και να την φιλήσεις που μένα».
  Ήταν καλή γυναίκα.  Εγώ τωρά πού να βρω τη Ραζιέ;  Ήρτεν το 63’, ήρτεν το 74’. Εχάλασεν η Τέρρα, δεν έμεινε ρουθούνι.
Μια μέρα, Φεβράρη του 2004, ήρτεν στον ΑΣΤΡΑ ο Μουσταφά Ακιντζί.  Έφερεν μαζί του ακόμη έναν.  Τον Γιαλτσίν. 
- Πόθεν είσαι ρε Γιαλτσίν;
 -Που την Κρήτου.  
-Πόθεν ρε, που την Κρήτου;  
-Που την Τέρρα άσιλα. 
 Κουβέντα την κουβένταν, τζιαι πόσοι ήσασταν, τζιαι πόσα αδέρφκια, τζιαι ίνταλος εφύετε, τζιαι πού είναι η μάνα σου τζι’ ο τζίρης σου, εφτάσαμεν στο ζουμίν. 
-Η μάνα μου επέθανε  που μουν μιτσής, είμαστε πέντε αδέρφκια, ο τζίρης μου ενενηντάρησεν τζιαι ζει στη χώρα, τζιαι λαλούν τον Χουσεΐν, τζιαι η μάνα μου ήταν η Μαμμού, αλλά επέθανεν νέα.
-Λάλε καλά ρε, ίντα δουλειά έκαμνεν η μάνα σου;
 -Μαμμού. 
-Τζιαι πως την έλεγαν; 
 -Ραζιέ! Έχω τη φωτογραφία της σε κάδρο στο γραφείο μου, άμα περάσεις για καφέ έλα να την δεις.
Στον πόλεμον επιάσαν τον φίλον μου τον Γιαλτσίν, 93 μέρες μεσ’ το γήπεδον της Λεμεσού, έφαεν κάμποσον ξύλον, έμαθεν και για τους 93 που σφαξαν οι φασίστες οι δικοί μας εις την Τόχνην, ούλοι αρσενικοί, έτρεμεν η ψυχή του, άμπα τζαι κάμουν τους τα ίδια, γιάλι άλι εκαταφέραν τα, εγλύτωσε.
Γι΄αυτό σου λέω φίλε μου ουκ άρσεν και θήλυ, ουκ ένι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι Κυπραίοι. Άλλοι μιλούν ρωμέικα, τζ’ άλλοι τούρτζικα.  Πειράζει;  Να μεν πολυλοώ, η Ραζιέ επέθανεν που καρκίνον 36 χρονών, μετά που σκοτώσαν τον γαμπρό της, τζιαι μετά που πέθανεν η κόρη της εις τους σεισμούς.
Μιαν νύχταν επήα ποτζιεί, Ουκ ένι ποτζιεί τζιαι ποδά.  Επήα ποδά.  Τζιαι εγνώρισα την αρφήν του Γιαλτσίν, Την κόρη της Ραζιέ.  Το φαί που εμαείρεψεν αρμύρισεν το με τα δάκρυα, τζιαι κατά το μεσάνυχτον εσήκωσεν το πητήριν της… Πάντα μαζί…
Που κάτω που το ποτήρι, που κάτω που το ρολόιν της, είδα έναν φκιόρον κιούλιν ή γιασεμί… Πάντα μαζί… Ουκ ένι γιασεμί και κιούλι, ότι άνθος ένα εστί, και ρίζα μία!