12/11/2014 06:55:00

     Πρωινό προσκλητήριο. Αδύνατον ν’ αντισταθώ. Ταυτότητα, ασφάλεια, ένα-δύο φρούτα και σε λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά είμαι στο οδόφραγμα. Για άλλη μια φορά η ίδια ψυχοφθόρα διαδικασία, τα ίδια ψυχρά πρόσωπα, κενά βλέμματα και ειρωνικά χαμόγελα. Μπροστά από το κατοχικό φυλάκιο μικροσπρωξίματα και παρεξηγήσεις. Ο Κύπριος μπορεί να έγινε Ευρωπαίος, όμως «ουρά αναμονής» τι σημαίνει δεν θα μάθει ποτέ! 
     Ο Γιουτζέλ δεν ήταν στο κατάστημα, ενώ ο Ζεκκί είχε μάθημα. Πήρα το δρόμο για το χωριό. Ελάχιστη κίνηση. Οι περισσότεροι οδηγοί, Ελληνοκύπριοι, που εκμεταλλευόμενοι την αργία της Τρίτης του Πάσχα αμολήθηκαν για μια βόλτα στο χθες.

     Μάιος, όμως η φύση φόρεσε για καλά τα χρώματα του καλοκαιριού. Μπροστά από τον λόφο σε σχήμα πυραμίδας, εμείς το ονομάζουμε «τρουλλί», απλώνεται μια χρυσοκίτρινη πεδιάδα. Λίγες βδομάδες προηγουμένως πνιγόταν σε ολλανδικές αποχρώσεις του πράσινου. Σήμερα έχει κάτι από τους φθινοπωρινούς πίνακες του Λεβιτάν. Ανηφορίζω την πλαγιά με την καρδιά σφιγμένη και τον κόμπο, όπως πάντα, να μου φράζει το λαιμό. Ένα αίσθημα εγκατάλειψης γεμίζει τον χώρο. Το φορτηγό ακινητοποιημένο, δεκαπέντε χρόνια τώρα, στην ίδια πάντα θέση. Τα ξερά χόρτα φθάνουν σχεδόν μέχρι το μπαλκόνι. Χοντρά στρώματα σκόνης καλύπτουν τα πάντα. Η φωνή της Σιεριφέ, σαν την καμπάνα της Λαμπρής, σπάζει τη μονοτονία. Το μικρό δαμάλι έγινε πλέον ολόκληρη γελάδα. Με καλωσορίζει με τον δικό της τρόπο χωρίς ιδιαίτερες τσιριμόνιες. Το ίδιο κι εγώ.
     Οι θαμώνες του καφενείου ανάστατοι συζητούν τη νέα εξέλιξη. 
     «Λένε ότι μόλις θα περνούμε το συρματόπλεγμα, η Κυβέρνησή σας θα μας συλλαμβάνει και θα μας οδηγεί στα δικαστήρια. Τι φταίμε αν κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι εμείς θα πρέπει να ζήσουμε στις δικές σας περιουσίες κι εσείς στις δικές μας; Όπως εσείς θέλετε να έρθετε πίσω στα χωριά σας έτσι κι εμείς θέλουμε να πάμε στην Κρίτου Τέρα, στο Καραβοστάσι, στη Λυσσό, στην Πόλη».        
     Τους καθησυχάζω. Υπερβολές. Απλώς κάποιοι θέλουν να σας φοβίσουν.
     Ο Αλπάυ είναι το νέο πρόσωπο στην παρέα. Είναι από το Καραβοστάσι και μένει, όπως επανέλαβε πολλές φορές, προσωρινά στο Δίκωμο. Τα ελληνικά του, εξαιρετικά. Η κουβέντα μαζί του, ευχάριστη. Τα μηνύματα καθαρά σαν το νερό που ρέει άφθονο στη ρεματιά που διαπερνά την καρδιά του χωριού. Αν και έχει αρκετούς φίλους στις ελεύθερες περιοχές, μου εκμυστηρεύεται ότι προβληματίζεται κατά πόσο θα περάσει ξανά το οδόφραγμα. Φαίνεται ότι οι προειδοποιήσεις της ηγεσίας τους για το ενδεχόμενο προσαγωγής Τουρκοκυπρίων σε δικαστήρια της Δημοκρατίας προκάλεσαν φόβο σε πολύ κόσμο.
     Αν και εργάσιμη ημέρα για τους Τουρκοκύπριους, ο σύλλογος, το κτίριο που δύο χρόνια πριν την εισβολή οι «αντάρτες» της ΕΟΚΑ Β είχαν μετατρέψει σε… εκκλησιά, έχει αρκετή κίνηση. Συνταξιούχοι, αργόσχολοι, αλλά και υπάλληλοι των δημοσίων έργων γεμίζουν τις ψάθινες καρέκλες. Πίνουν καφέ, ακούν λαϊκούς αμανέδες, χτυπούν με δύναμη τις πέτρες στο τάβλι και συζητούν μεγαλόφωνα ανεμίζοντας πέρα-δώθε τα χέρια. Κάποια πράγματα είναι πανομοιότυπα και στον Βορρά και στο Νότο…
     Ο Οζνέρ είχε πάει στο χωράφι. Ήθελε λέει να μαζέψει κάπαρη. Με πρόλαβε στο έμπα του χωριού. Παρά τη διαφορά ηλικίας, έχουμε χτίσει μια καλή, φιλική σχέση μεταξύ μας. Κέρασε παγωτό. Ρώτησε κι αυτός για τη «νέα», όπως την χαρακτήρισε πολιτική της κυβέρνησης έναντι των Τουρκοκυπρίων. Όταν του εξήγησα, το και το,  ένιωσε ανακούφιση. Ο απλός κόσμος δίνει πίστη στα όσα τους μεταφέρουν οι δημοσιογράφοι κι οι πολιτικοί. Ελπίζω να μην έπεσα κι εγώ θύμα παραπληροφόρησης. 
     Για πολλοστή φορά ανανέωσε την πρόσκληση για μια «γαστρονομική» έξοδο στον Πενταδάκτυλο. Υποσχέθηκε να φέρει μαζί το κλαρίνο, τον ζουρνά και το ταμπούρλο. 
     «Φέρε κι εσύ το πιδκιάβλι και θα κάνουμε ζιαφέττι!» 
     Τον διαβεβαίωσα ότι κάποτε θα γίνει κι αυτό κι έφυγα για την πόλη. Μπορεί στα κατεχόμενα να πηγαίνω σχετικά συχνά, δεν κατάφερα όμως ακόμα να βάλω στο στόμα έστω και μια μπουκιά ψωμί. Όχι επειδή νιώθω ενοχές ή τύψεις, όπως κάποιοι «καθαρόαιμοι» υποστηρίζουν. Απλώς να, είναι εκείνο το συναίσθημα που κάθε φορά δένει το στομάχι κόμπο-κόμπο και δεν σ’ αφήνει να καταπιείς. Μόνο νερό. Καθαρό, μυρωδάτο, ελαφρύ νερό από το κεφαλόβρυσο του Λάρνακα της Λαπήθου.
     
Από τα Πάναγρα αλλά κυρίως από τη Βασίλεια, ο οικοδομικός οργασμός που συντελείται στην Κερύνεια είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Λες και στον χρόνο που μεσολάβησε από το δημοψήφισμα μέχρι σήμερα,  κάποιοι αποφάσισαν να καλύψουν το… κενό που δημιούργησαν είκοσι εννέα χρόνια οικοδομικής απραξίας και οικονομικού λήθαργου. Κάθε φορά που διασχίζω τον παραλιακό όλο και κάποια νέα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, μεζονέτες και επαύλεις ξεπροβάλουν πίσω από το δρόμο…
     Η ανάβαση στον Πενταδάκτυλο από τη βόρεια πλευρά είναι ένα όνειρο. Όσο ανεβαίνεις, τόσο η θέα γίνεται πιο όμορφη και πανοραμική. Όταν δε από το ύψος του Κόρνου παίρνεις τη στροφή προς τα ανατολικά με προορισμό τον Άγιο Ιλαρίωνα, σε συνεπαίρνει ένα αίσθημα απογείωσης. Εδώ, το πράσινο δεν τσιγκουνεύεται. Το δάσος  είναι πάντα εκεί, χειμώνα-καλοκαίρι, άλλοτε για να σε δροσίζει με το γλυκόπνοο αεράκι, κι άλλοτε για να σε ζεσταίνει με τα έντονα χρώματα. Ο Πενταδάκτυλος μοιάζει με ανοιχτόκαρδο πρίγκιπα, πρόθυμο να μοιραστεί τις χαρές και τα πλούτη του με όποιο επισκέπτη του χτυπήσει την πόρτα. Ο δρόμος για τον Άγιο Ιλαρίωνα προσφέρει τόσες συγκινήσεις που σίγουρα δεν μπορείς να περιγράψεις με λόγια. Το δαντελωτό της διαδρομής, που άλλοτε γέρνει προς τη θάλασσα κι άλλοτε προς την πεδιάδα, αποτελεί ένα παιχνίδι ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το γαλάζιο και το κίτρινο με φόντο πάντα τις παιχνιδιάρικες πράσινες ανταύγειες. Επιστρέφοντας από τη Βραζιλία ένας φίλος, με εξόρκισε προτού εγκαταλείψω τα εγκόσμια να επισκεφθώ οπωσδήποτε το Ρίο Ντε Τζανέιρο. Θα προσπαθήσω, αν και η Κόπα Καμπάνα πέφτει κάπως μακριά. Για την ώρα ας αρκεστούμε με τις δικές μας ομορφιές, με τους δικούς μας ανεπανάληπτους πίνακες ασύγκριτης ομορφιάς…
     Στον Άγιο Ιλαρίωνα τα άγρια «σκυλάκια» έχουν ανθίσει εδώ και μέρες. Το ροζ χρώμα συνδυάζεται απόλυτα με το κόκκινο των λαλέδων, οι ντόπιοι τους λέμε «πετεινούς», που σιγά-σιγά σκύβουν στο χώμα. Μέσα-μέσα και πυκνές τούφες έντονου κίτρινου από τις μαργαρίτες που δεν λένε να εγκαταλείψουν το πανηγύρι της Φύσης. 
     «Ένα εισιτήριο δκυό λίρα…»
     Ο Άγιος Ιλαρίωνας παραμένει όρθιος. Όπως πάντα. Δυνατός, περήφανος εκπέμπει μια θετική ενέργεια ικανή να γεμίσει τις μπαταρίες της υπομονής. Ως την άλλη φορά. Ως το τέλος.
     Η στροφή προς την Κέρμια οδηγεί πίσω στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου. Στην ευρωπαϊκή Κύπρο οι σούβλες ακόμη καπνίζουν. Μανία που έχει αυτός ο λαός να πανηγυρίζει νίκες και εορτές πριν την ώρα τους…
Kαλό Πάσχα να φθάσουμε χωριανοί!