12/11/2014 09:37:00

- Πιστεύω τω φίλω, πιστόν φίλο εν κινδύνοις γιγνώσκεις. Το θυμάσαι αυτο;
- Πώς να μην το θυμάμαι; Πρώτο  μάθημα Αρχαίων Ελληνικών στην πρώτη Γυμνασίου...

Ο Αντρέας Χ. υπηρέτησε στην Τράπεζα Κύπρου για 35 χρονια. Ξεκίνησε απο το Ταμείο κι έφθασε μεχρι.... Αντίθετα με το τι πιστεύουν οι πολλοι για τους τραπεζίτες, ο κύριος Αντρέας ηταν έντιμος υπάλληλος. Ευσυνείδητος επαγγελματίας ο οποιος επιδίωκε μεν το καλο του Ομιλου, αλλά την ίδια στιγμη ήταν άνθρωπος με κατανόηση και απέραντη καλοσύνη.
Πλήρωσε όμως ακριβά, τόσο την εντιμότητα, όσο και την καλοσύνη του...

Το Μαρτη του 2013 είδε τις αποταμιεύσεις μιας ζωής να κάνουν φτερά. Αν και διοικητικό στέλεχος, δεν έλαβε υπόψη τους ψιθύρους. Αντίθετα ως έντιμος και ευσυνείδητος υπάλληλος και πολιτης πίστεψε στις διαβεβαιώσεις του Δ Σ,  του Υπουργού, αλλά και του ίδιου του Προέδρου. Κι εγινε "γουλί". Οι 100 χιλιάδες που γλύτωσαν  δόθηκαν για κάλυψη των εξόδων της επέμβασης καρδιάς που εγινε στο Λονδίνο. Μη έχοντας επιλογη εκανε χρήση του σχεδίου αφυπηρετησης της Τράπεζας, αν μη τι άλλο για να  ξοφλήσει το δάνειο για τις σπουδές των παιδιών.

Προσωπικα μονο φατσικως τον γνώριζα. Διευθυνε ένα υποκατάστημα με το οποιο συνεργαζόμουν. Εκείνος όμως με γνώριζε. Γι αυτο όταν την περασμένη βδομάδα με είδε να κάθομαι μόνος στην καφετέρια μ έπιασε κουβέντα. Δήλωσε ακροατής και αναγνώστης και αφου ζήτησε ευγενικά την άδεια, κάθησε απεναντι μου. Ειχε την ανάγκη να μιλήσει με κάποιο "δικο" του άνθρωπο - αχ αυτη η μαγεία του ραδιοφώνου...

- Ξερεις το τραγούδι του ΚαζαντΙδη που λεει "Απο τα ψηλά στα χαμηλά κι απο τα πολλά στα λίγα"; Ε λοιπόν αυτο βιώνω σήμερα. Δεν εχω όμως παράπονο. Τουλάχιστο εγώ έχω το σπιτι μου, έχω ξοφλήσει τα δάνεια μου, ενώ κάποιοι άλλοι.... Ξέρεις όμως τι με πληγώνει περισσότερο; Οι άνθρωποι! Η μικρότητα των ανθρώπων.
Όσο ήμουν διευθυντικό στέλεχος στην Τράπεζα με ήξεραν και με "εκτιμούσαν" όλοι. Καθημερινα το γραφείο μου ηταν γεμάτο "φιλους". Καθε 30 του Νιοβρη οι γλάστρες γέμιζαν μεχρι το διάδρομο. Το τηλέφωνο δεν σταματούσε ούτε λεπτό, ενω το βράδι το σπιτι πλημμύριζε απο κόσμο. Όλοι είχαν να πουν μια καλη κουβέντα, να κάνουν μια ευχη. Νόμιζα ότι ο κόσμος με εκτιμούσε και με αγαπούσε κι ένιωθα όμορφα. Μάταια η Μαρια προσπαθούσε να με προσγειώσει. "Δεν ειναι τον Αντρέα που εκτιμούν, αλλά την καρέκλα πάνω στην οποία κάθεσαι. Αυτην νοιάζονται, αυτην εχουν ανάγκη κι αυτην ειναι που γλύφουν..."
Την απόπαιρνα: "Τι λες καλε; Γιατι δεν συμπεριφέρονται το ίδιο με τον Μάκη, ή τον Λεωνίδα, που ειναι στην ίδια θέση μαζι μου";
"Διότι εσυ είσαι αφελής και χαζός, ενω αυτοί αετονύχηδες και απρόσιτοι" μου πέταγε στα μούτρα. Και τσαντιζομουν.
Χαζός εγω; Η Μαρία δεν ήξερε τι έλεγε, ίσως και να...ζήλευε. Ετσι νόμιζα τότε...
Δυστυχώς όμως η Μαρία είχε δίκαιο. Σαν έσκασε η βόμβα, διαπίστωσα ότι ο μόνος που εγινε κομμάτια απο τα θραύσματα, ήμουν εγώ. Όλοι στο Γραφείο βρήκαν τρόπο και την έβγαλαν καθαρή. Ο Μάκης και ο Λεωνίδας είχαν φροντίσει εγκαίρως να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στο Εξωτερικό. Και δεν ήταν οι μόνοι...

Στον ενα μηνα που βρισκόμουν στο Λονδίνο, ειναι ζήτημα αν το τηλέφωνο κτύπησε πάνω απο δέκα φορές. Στο προσκέφαλο μου ηταν μονίμως η Μαρία και τα παιδιά. Κανένας άλλος... Με είχαν ξεγράψει, ή πιο σωστά διαγράψει, όλοι. Αλλά και όταν επέστρεψα στην Κύπρο, η ίδια εικόνα. Μάταια παραμέριζα κάθε λίγο και λιγάκι την κουρτίνα. Ο δρόμος ήταν άδειος, ενω το κουδούνι κτυπούμε μονο ο ταχυδρόμος. Στις 30 του Νιόβρη πέρυσι, στο σπιτι δεν πάτησε ψυχή. Τα γλυκά έμειναν στο τραπέζι, ενώ το κρασι στο ψυγείο. Ειναι σαν να μην υπήρχα, σαν να μην υπήρξα ποτέ. Πως το λέει ο Σαββόπουλος; "Οι παλιοι μας φίλοι για πάντα φύγαν...".

Την περασμένη βδομάδα πέρασα απο το γραφείο. Δεν συγκινήθηκε κανεις, δεν ενδιαφέρθηκε κανεις. Απλως ένα γνεψιμο του κεφαλιού κι ένα ξερό, ανούσιο, "να σαι καλα".  Μόνο η κυρία Ελενη η καθαρίστρια χάρηκε ειλικρινά που με είδε. Με αγκάλιασε, με φίλησε και μου ευχήθηκε να ειμαι πάντα σιδερένιος. "Μονο η υγεία έχει αξία κύριε Αντρέα, τα υπόλοιπα δεν εχουν σημασία". Έχει δίκαιο. Μονο η υγεία. Όλα τα υπόλοιπα, Αξιώματα, λεφτά και δήθεν φιλίες, ειναι επουσιώδη, πώς τα χαρακτήριζες στην εκπομπη σου; Έπεα πτερόεντα! Φύλλο στον άνεμο, λόγια που τα παίρνει ο άνεμος, ακριβως έτσι. Και να φανταστείς Γιώργο, η κυρία Ελενη, η καθαρίστρια, ήταν ίσως η μόνη που τόσα χρονια Διευθυντής δεν μου ζήτησε απολύτως τίποτε....

Η φωνη του τσάκκισε. Τα γυαλιά του είχαν θολώσει. Σηκώστηκε, πλήρωσε τον καφε, μου έσφιξε το χέρι κι έφυγε.

Η "καρέκλα της εξουσιας" ειναι ένα απο τα αγαπημένα μου θέματα. Απο φοιτητής ρουφούσα κάθε βιβλίο, μελέτη, ή αρθρο που είχε ως σημείο αναφοράς την Εξουσια και τη μάχη που δινει ο άνθρωπος για ν ανέβει τα σκαλιά που οδηγουν στο Καπιτώλειο. Ο κυριος Αντρεας μου επιβεβαίωσε με τον πιο επίσημο τρόπο το πολυδιάστατο το θέματος. Ότι δεν υπάρχουν μονο οι καρεκλοκενταυροι και οι καρεκλολαγνοι, αλλά και οι καρεκλογλειφτες. Και ξέρετε κάτι; Οι γλείφτες  της Εξουσιας ειναι ίσως χειρότεροι απο τους Ηγεμόνες και τη δίψα που έχουν για την Εξουσια. Όσο για τη φιλία, αγαπητέ μου κυριε Αντρεα, "πιστόν φίλο εν ανάγκαις γιγνώσκεις"...